อยู่ในเงามาแสนนาน

[ท่อน 1(เสียงร้องหวานปนเศร้า)] กี่ราตรี ที่ฉันเฝ้ามองดวงใจ... จากมุมมืดมิด ที่ไม่มีใคร จะได้เห็น เธอยิ้มกับใคร ต่อใคร ไม่เคยลำเค็ญ ส่วนฉันก็เป็น เพียงเงาที่เฝ้ามอง [ท่อน 2] เก็บความรักนี้ เอาไว้ใต้หมอกควัน... ไม่เคยเผยฝัน ให้ใครได้รู้ความหมาย ทำได้แค่ยืน ชื่นชมอยู่ไกล ๆ อยู่ในห้วงใจ ที่เธอไม่เคยครอบครอง [Pre-Chorus] โอ้... ยามเมื่อแสงทอง ส่องต้องเธอผู้เลิศงาม มันคือคำถาม ว่าฉันควรอยู่ตรงไหน กำแพงแห่งรัก ช่างสูงเกินกว่าจะปีนป่าย ทำได้เพียง... ถอนใจ... อย่างเดียวดาย [Chorus] จะเอื้อนเอ่ย อย่างไร... ว่ารักนี้ มันเต็มทรวง มิใช่ความลวง แต่คือความจริงที่ฝังใจ เธอคงเห็นฉัน เป็นเพียงอากาศที่พัดผ่านไป อยู่ในเงามาแสนนาน... จะบอกได้อย่างไร... ให้เธอรู้ [ท่อน 3] เคยคิดจะถอย ร่อนเร่ไปตามสายลม... แต่ภาพเธอตรึงจม อยู่ในมโนสำนึก พันธนาการ ด้วยภวังค์อันล้ำลึก ยิ่งห้ามก็รู้สึก... ว่ารักเธอ... มากเกินไป [Pre-Chorus] โอ้... ยามเมื่อแสงทอง ส่องต้องเธอผู้เลิศงาม มันคือคำถาม ว่าฉันควรอยู่ตรงไหน กำแพงแห่งรัก ช่างสูงเกินกว่าจะปีนป่าย ทำได้เพียง... ถอนใจ... อย่างเดียวดาย [Chorus] จะเอื้อนเอ่ย อย่างไร... ว่ารักนี้ มันเต็มทรวง มิใช่ความลวง แต่คือความจริงที่ฝังใจ เธอคงเห็นฉัน เป็นเพียงอากาศที่พัดผ่านไป อยู่ในเงามาแสนนาน... จะบอกได้อย่างไร... ให้เธอรู้ [Bridge] (ดนตรีเน้นเปียโน/ไวโอลิน, เสียงร้องแผ่วเบา) บางที... ความสุขของเงา คือการได้อยู่ใกล้แสง... ไม่ต้องแสดง ความเป็นเจ้าของ ก็สุขแล้ว ขอเพียง... ให้ฉัน ได้เฝ้ารักเธออย่างแน่วแน่ ในมุมที่เธอ... ไม่เคยจะแคล้วคลาดกัน... [Outro] (เสียงร้องกังวาน เน้นคำสุดท้าย) ...อยู่ในเงามาแสนนาน ...โอ้... จะบอกเธอได้อย่างไร ...ให้เธอรู้...