Als ik wakker word, reizen de gedachten door mijn kop Nog eerder dan de koffie, waar ik vanaf heb moeten kicken Omdat mijn leven is gestopt Ik gun jou niet wat mij is overkomen, maar laat me delen in mijn verhaal Want als ik wakker word, dan staat mijn hoofd al aan en dan heb ik mazzel als ik geslapen heb, want Zelfs dat is niet normaal Ik ben dakloos en één van de velen Het doet me pijn Want ik was een hulpverlener Die verschil maakte en die deed schelen Maar inmiddels is tijd verloren, zoals ik 's ochtends wakker word en geen koffie meer zet, want ik heb geen huis En daar waar ik dan verblijf Is er soms thee Of helemaal niks Een boom om tegen te plassen Of het maandverband waardoor ik me iets langer uit kan stellen Want ik ben zo moe om mij te wassen en die tijd versleten, vergeten, mijn hoofd kapot door een val, zo diep dat mijn hersenen zijn gebroken op vier vlakken, mijn intelligentie gekneusd tot enkel empathie Die een kneus werd Ik zeg het vaker Ik zeg het vaker Ik was de hulpverlener, toen de hoopverlener en nu ben ik taal Lekkende inkt op de straat tussen besturen, cliënten en verhalen Moet ik mijn ticket halen om te kunnen slapen onder pannen En heb ik ruzie met een collega, dan lig ik in mijn auto En sterf ik Duizend doden Net als wanneer ik wakker word En de dagen over me heen vallen zonder tijd Maar die dakloosheid die raakt mij en Daardoor ben ik alles kwijt Het is een ruw verhaal En ik hoop dat je bij me blijft Maar eigenlijk zoals heel dakloos Nederland ondervindt Als je niks meer hebt Is er weinig wat beklijft Maar ik geloof Gewoon Omdat het moet
