[Verse] ตีสามสิบเจ็ด ข้อความจากเบอร์ฉัน “ฉันรู้ว่าแกยังโกรธ เรื่องที่เขาใส่ร้ายแก” เรื่องที่เขาพูด เรื่องที่ไม่มีใครฟัง แกยังจำทุกคำ เหมือนมันเพิ่งเกิดเมื่อวาน [Chorus] แต่ฉันมาจากอนาคต และฉันเหนื่อยเหลือเกิน แกยังโกรธคนพวกนั้น แต่ฉันต้องอยู่กับมัน ช่างแม่งมันเถอะ ช่างแม่งมันเถอะ ชีวิตจะง่ายกว่านี้ ถ้าแกปล่อยมันไป โอ้ โอ — โอ้ โอ อย่าโกรธต่อไปเลย โอ้ โอ — โอ้ โอ ฉันเหนื่อยกับความโกรธแล้ว [Verse 2] แกคิดว่าถ้าไม่โกรธ แปลว่าแกยอมแพ้ แต่สิบปีผ่านไป ไม่มีใครจำเรื่องนั้นแล้ว คนที่เคยใส่ร้าย เขาใช้ชีวิตของเขา มีแต่แกคนเดียว ที่ยังลงโทษตัวเอง [Outro] ฉันไม่ได้มาบอก ว่าใครผิดหรือใครถูก ฉันแค่อยากขอร้อง— ช่างแม่งมันเถอะ แล้วใช้ชีวิตของแกซะ เพราะฉันจากอนาคต ไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว กับเรื่องที่ไม่ใช่ชีวิตของเรา
