[Verse 1] ทุกปีเสียงเดิมลอยมาอีกแล้ว ซองกระดาษขาวเหมือนลมหนาวแว่ว ปากบ่นว่า "เดี๋ยวเขาโกงอีกแน่" แต่ใจลึกแท้...แค่ไม่อยากควัก เงินทุกบาทเหมือนเลือดในอก จะให้ใครก็ยังยกไม่ออก โทษนักการเมืองง่ายกว่ามอง ว่ากระเป๋าเราร้อง... "อย่าเอาไป" [Pre-Chorus] เราชี้นิ้วไปที่คนบนเวที แต่กำมือแน่นทุกทีที่ถึงคิวจ่าย [Chorus] ภาษี...ที่ไม่มีใครอยากเสีย พูดว่า "กลัวเขาโกง" ฟังดูมีเหตุผลเสียเหลือเกิน แต่ถ้าซื่อกับหัวใจที่เดิน บางที...เราก็แค่หวงเงิน อยากได้ถนน อยากได้โรงเรียน อยากได้โรงพยาบาลที่ไม่ต้องรอเกิน อยากให้ประเทศดีขึ้นทุกวัน แต่ตอนถึงเวลาหาร...ใจมันกลับสั่น [Verse 2] บางคนโกง...ก็จริงไม่เถียง ข่าวยังดังอยู่ทุกค่ำทุกเที่ยง แต่ถ้าทุกคนเก็บเงินไว้เอง แล้วเมืองจะสร้างด้วยใคร อยากเห็นไฟสว่างทุกสาย แต่ไม่อยากจ่ายค่าเสาไฟ อยากให้เรือแล่นข้ามฝั่งไว แต่สะพานนั้น...จะมาจากไหน [Bridge] ความจริงมีสองด้านเสมอ ด้านหนึ่งคือคนที่หาผลประโยชน์ อีกด้านคือคนที่หวงทุกสตางค์ เมื่อความไม่ไว้ใจ จับมือกับความงกในใจ มันก็กลายเป็นคำตอบง่าย ๆ "เขาคงโกง..." [Guitar Solo] [Final Chorus] ภาษี...ที่ไม่มีใครอยากเสีย เพราะข่าวทำให้ใจไม่เคยเชื่อใครอีกแล้ว แต่ถ้าถามลึกกว่านั้นสักแนว อาจมีเสียงเบา ๆ ดังว่า... "เก็บไว้ดีกว่า..." เราโทษคนโกง...ก็ควรโทษ แต่ก็อย่าลืมถามตัวเองสักหน ว่าที่ไม่อยากเสียทุกเหตุผล มีความงก...ปนอยู่กี่เปอร์เซ็นต์ [Outro] คนโกงต้องถูกเปิดโปง คนจ่ายก็ควรถามได้ แต่ก่อนจะชี้นิ้วไปไกล ลองมองหัวใจ...ของตัวเอง
