[Verse] Άκου να σου πω τον πόνο το ντέρτι της δικιάς μου γης, πώς γεννήθηκαν τα όρη και το δάκρυ της Τηθύς. [Verse] Δυο πλάκες σπρώχνουν αιώνες τώρα η μια την άλλη πολεμά, η Αφρική με την Ευρασία σ’ έναν αιώνιο καβγά. [Verse] Κι απ’ τη σύγκρουση τη μαύρη που ποτέ της δεν τελειώνει, βγαίνουν πλάκες πιο μικρές κι η μια την άλλη ανταμώνει. [Chorus] Πριν τα βουνά, πριν την Πίνδο ήμουν θάλασσα βαθιά, κι ο βυθός μου είχε στρώσει όστρακα και σιγαλιά. [Verse] Μα η Ορογένεση η Αλπική μου 'δωσε μια πιέση τόση, που τα ιζήματα διπλώσαν κι έχουν τώρα ανυψώσει. [Verse] Έτσι βγήκε η Πίνδος πάνω απ’ τα κύματα τα πρώτα, κι αν θα σκάψεις θα το βρεις το κοχύλι μες στα χώματα. [Bridge] Κι εκεί που λες πως όλα φτιάχνουν και μια στεριά έχει γεννηθεί, η Αιγηίδα, η καημένη, ήταν γραφτό να βυθιστεί. [Verse] Την κατάπιανε το κύμα κι έσπαγε σιγά-σιγά, κι οι κορφές που απομείναν τα νησιά μες τα νερά. [Verse] Γι’ αυτό ρηχό είναι τ’ Αιγαίο της στεριάς απομεινάρι, ενώ τ’ Ιόνιο πιο βαθύ κρύβει τον δικό του Άδη. [Chorus] Κι απ’ το νότο βγαίνει λάβα ένα τόξο από φωτιά, τα ηφαίστεια που ξυπνάνε και μου καίνε την καρδιά. [Verse] Μα μες στη φλόγα και τον πόνο γεννιέται κι ο θησαυρός, ο βωξίτης του Παρνάσσου κι ο ορυκτός ο πλούτος μου όλος. [Outro] Κι ο σεισμός που σε ταράζει κι ο φλύσχης που κατολισθά, είναι ο στεναγμός της πλάκας που ακόμα με πονά.
