Άδειοι ουρανοί βαραίνουν σαν πέτρα, φεγγάρι που στάζει παγωμένο, μέτρα. Αστέρια μακρινά, πληγές που δεν κλείνουν, κι οι μνήμες στο άπειρο αιμορραγούν, σβήνουν. Φύγαμε μακριά απ’ τη νύχτα στη φαντασία, κάθε ανατολή μας χαρίζει λύτρωση, ουσία. Η ψυχή διψά για φως, για αθανασία, κι ορίζοντας ψιθυρίζει: "Θα ζήσεις, κοίτα μπροστά". Η σιωπή με πνίγει, δέσμια προσευχή, το όνομά μου χάνεται σε μαύρη βροχή. Σκιές με τυλίγουν, με σβήνουν αργά, σαν ψίθυρος που στα Ουράνια δεν περνά. Καρδιά μου, περίμενε λάμψη που δεν έρχεται, φλόγα στο κενό που καίει και σβήνεται. Αν χαθώ, θα γίνω άνεμος, χωρίς μνήμη, τραγούδι που θρηνεί στο σκοτάδι, στη λήθη. Ω ουρανέ, κράτησε τη θλίψη μου, ω χρόνε, σπάσε τα δεσμά της ψυχής μου. Μακριά, μακριά, κι όμως η ψυχή, περπατά σε δρόμους χωρίς επιστροφή. Κι όταν η αυγή ματώσει στον ορίζοντα, θα σταθώ στη θάλασσα, γυμνός στον ήλιο πάντα. Η σάρκα θα καεί, μα η ψυχή θα υψωθεί, σαν κραυγή στο άπειρο που ποτέ δεν θα σβηστεί. Κι αν η μέρα με βρει σιωπηλό, θα τραγουδώ στον άνεμο, στον ουρανό. Γιατί ακόμα κι η νύχτα κρύβει μια σπίθα, που δεν σβήνει ποτέ, σαν αιώνια αλήθεια. Στο πέρασμα της αυγής θα χαθώ, σαν άνεμος που φέρνει ελευθερία εδώ. Κάθε βήμα στο φως ένα όνειρο ζω, κι ένα δάκρυ, ουράνια ευλογία θα δω.
