ปากรักประชาธิปไตย แต่หัวใจเผด็จการ

[Verse 1] ตะโกนบอกว่ารัก “สิทธิ” ของเรา แต่ลมปากเจ้ากลับซ่อนไว้ด้วยเหล็กเงา สาบานว่าอธิปไตยเป็นของประชาชน แต่แว่วเสียงปืนจากปลายไมค์นั้นสั่นจนใจป่น [Pre-Chorus] ถ้อยคำคล้ายฝัน แต่นัยกลับเฉือนลึก วาทกรรมปลุกเร้าเหมือนควันคลุมศีลธรรม [Chorus] ปากรักประชาธิปไตย แต่หัวใจเผด็จการ แสร้งยกมือให้เสรี แต่ใจอยากกดข่มทุกทาง เรียกร้องให้มากู้ชาติ คือเสียงที่ซ่อนคมดาบในอุ้งมือที่อ้าง "ประชา" โอ้… เจ็บปวดจนยากจะทน [Verse 2] พวกเจ้าชังระบบรัฐสภา แต่ขี่หลัง “กฎหมาย” มาข่มให้ยอมจำนน ใช้ศาสน์ ใช้ชาติ ใช้ความมั่นคงเป็นโล่ เพื่อบังภาพโหดของคำสั่งที่ปลุกเร้าให้ปืนโชว์ [Pre-Chorus] กล่าวหาว่าคนอื่นไร้ศีลธรรม ทั้งที่เงาของตัวเจ้า… ยืนอยู่ข้างอำนาจดิบดิบดำ [Chorus] ปากรักประชาธิปไตย แต่หัวใจเผด็จการ ชูธงเสรีเพื่อหาทางล้มล้างกติกา เสี้ยมคำหวานให้ประชาชนโกรธ เพื่อเปิดประตูให้ “อำนาจพิเศษ” เดินเข้ามา โอ้… ประชาธิปไตยกำลังปางตาย [Bridge] (โซโล่กีตาร์ หรือ spoken word ใส่วาทกรรมจริง) "ถึงเวลาต้องล้างบางรัฐสภา" "ให้เข้ามาคืนความสงบ" คือคำพูดที่อ้างว่าเพื่อเรา แต่คือจุดเริ่มต้นของเงามืดครั้งใหม่ [Final Chorus] ปากรักประชาธิปไตย แต่หัวใจเผด็จการ เหมือนบทละครที่กลับหัวกลับหาง ถ้ายังไม่เรียนรู้การอยู่ร่วมกัน เราจะวนอยู่ในฝันร้ายแห่งรัฐประหาร โอ้… ประชาธิปไตยคือศพกลางเวที [Outro] ประชาชน...คือเจ้าของอำนาจ ไม่ใช่คำขู่จากเสียงในสนาม