Σκιές ποταμών κυλούν μέσα στο νου, καθρέφτες θρυμματισμένοι ψιθυρίζουν μυστικά. Η μορφή μου διαλύεται σε άστρα, κι η αλήθεια χάνεται σαν καπνός στο κενό. Όνειρα άυλα, φωνές χωρίς σώμα, κρατούν μυστικά θαμμένα σε πέτρες αρχαίες. Αν στραφώ προς τα μέσα, βλέπω άβυσσο, μα η ψυχή μου ανασαίνει φως από το σκοτάδι. Το πρόσωπο μου σβήνει σε θραύσματα φωτός, σκιές που πάλλονται σαν μυστικά σημάδια. Κι αν ρωτήσω ποιος είμαι εγώ, η απάντηση είναι σιωπή που λάμπει. Όνειρα άυλα, φωνές χωρίς σώμα, κρατούν μυστικά θαμμένα σε πέτρες αρχαίες. Αν στραφώ προς τα μέσα, βλέπω άβυσσο, μα η ψυχή μου ανασαίνει φως από το σκοτάδι. Ίσως η αλήθεια να είναι μόνο σκιά, ίσως να ζούμε σε θραύσματα ονείρου. Μα αν ενώσεις τις σκιές ξανά, θα δεις το φως να αναδύεται απ’ το τίποτα. Φως από το κενό… σιωπή που λάμπει… αναπνοή που μένει αιώνια...
