อวิชชาปัจจยสูตรดับอวิชชาสู่ทางสายกลาง (บทนำ) โลกหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกวัน ใจคนยังผูกพันกับความหลงใหล วิ่งตามเงาแห่งความอยากในใจ จนลืมความจริงอันงดงาม (Verse 1) เพราะอวิชชา ความไม่รู้ จิตจึงปรุงอยู่ไม่หยุดไม่หนี เกิดเป็นสังขารแต่งแต้มชีวี ก่อวิญญาณนี้ให้รับรู้โลกา นามรูปก่อเกิด สฬายตนะ ผัสสะกระทบมาทุกเวลา เวทนาเกิดขึ้นในอุรา ตัณหาตามมาพาใจเรรวน (Pre-Chorus) อยากได้ อยากมี อยากเป็น จึงยึดจึงเห็นผิดเป็นกระบวน อุปาทานก่อภพทั้งมวล ชาติจึงเชื้อชวนชราและมรณะ (Chorus) ดับอวิชชา เปิดตาให้เห็น ความจริงที่เป็นตามธรรมะ ทุกสิ่งเกิดขึ้นแล้วลาลับไปนะ ไม่มีสิ่งใดควรยึดมั่นถือมั่น เดินตามทางสายกลางขององค์ศาสดา ไม่สุดโต่งซ้ายขวาจนใจหวั่น รู้เหตุแห่งทุกข์ รู้ทางปล่อยมัน ชีวิตจึงพลันพบแสงแห่งธรรม (Verse 2) เมื่อถามว่าตัวเราคือใคร กายกับใจใช่ของใครหรือไม่หนอ พระพุทธองค์ตรัสไว้ไม่ให้รอ อย่าหลงพะวงกับทิฐิอันมืดมน ไม่ว่าชีพกับกายจะเหมือนหรือต่าง ล้วนเป็นทางแห่งความสับสน จงมองเหตุปัจจัยแห่งผู้คน ทุกอย่างเกิดจากเหตุผลสัมพันธ์กัน (Bridge) เมื่อเวทนาเกิดขึ้นในใจ มีสติรู้ไว้ไม่ไหวหวั่น ไม่ปล่อยตัณหาพาใจผูกพัน ไม่สร้างภพนั้นด้วยความยึดถือ เมื่ออวิชชาค่อยดับลงไป ดวงใจย่อมคลายจากเครื่องยึดคือ ทิฐิทั้งหลายสิ้นอำนาจครอบมือ เหลือเพียงความซื่อตรงต่อความจริง (Chorus) ดับอวิชชา เปิดตาให้เห็น ความจริงที่เป็นตามธรรมะ ทุกสิ่งเกิดขึ้นแล้วลาลับไปนะ ไม่มีสิ่งใดควรยึดมั่นถือมั่น เดินตามทางสายกลางขององค์ศาสดา ไม่สุดโต่งซ้ายขวาจนใจหวั่น รู้เหตุแห่งทุกข์ รู้ทางปล่อยมัน ชีวิตจึงพลันพบแสงแห่งธรรม (Outro) เมื่ออวิชชาดับไปจากใจ สังขารทั้งหลายค่อยคลายถลำ วงจรแห่งทุกข์ยุติลงด้วยธรรม เหลือเพียงความสงบนำสู่วิมุตติ ดับอวิชชา...ด้วยปัญญาที่มี ดำเนินชีวี...บนวิถีสายกลาง
