Δεν ψάχνω να γίνω φως, ούτε σκιά που φέρνει ο πνιγμός. Μα αν η παρουσία μου σε βαραίνει, θα φύγω πριν το δεις να συμβαίνει. Ήμουν περήφανος τότε, με τον κόσμο να γυρίζει σ’ όνειρο οπότε. Τώρα ρωτάω σιωπηλά, αν έρθω κοντά σου, θα νιώθεις καλά; Αν εμφανιστώ, θα χαμογελάς; Ή την σιωπή μας πιο βαριά θα κρατάς; Δεν θα ήθελα να σε πονέσω ξανά, θα κρατήσω εγώ τη θλίψη μακριά. Ξέρω πως ήμουν κάτι παραπάνω, μα όχι πάντα εκεί που μετράει επάνω. Κι αν η καρδιά σου τώρα ψάχνει χώρο, δεν θα ήθελα να σε πονέσω άλλο. Κι αν μια μέρα με δεις στο δρόμο, μην φοβηθείς να με κοιτάξεις μόνο. Θα χαμογελάσω σαν να μην πονάω, γιατί η αγάπη δεν ζητάει να κρατάω. Αν εμφανιστώ, θα χαμογελάς; Ή θα χαθείς σε σκέψεις βαριές και βαθιά; Δεν θέλω να σε δέσω ξανά, εγώ θα κρατήσω τη λύπη μακριά. Στα μάτια σου είδα ουρανό, μα δεν μπορούσα να μείνω εδώ. Η αγάπη ζητάει να είναι ελεύθερη, κι όχι δεμένη σε φευγαλέα μνήμη. Αν κάποτε με θυμηθείς, μην αναζητήσεις γιατί δεν με κρατείς. Ήμουν κομμάτι απ’ το ταξίδι σου, μα όχι το τέλος της ψυχής σου. Αν εμφανιστώ, θα χαμογελάς; Ή την σιωπή μας πιο βαριά θα κρατάς; Μα αν χαθώ, να θυμάσαι απλά, πως σε κράτησα μια στιγμή σφικτά. Κι αν φύγω μετά, να θυμάσαι πως σε κράτησα ψηλά. Σαν άνεμος που φεύγει μακριά, μα δεν αφήνει ανάσα στην καρδιά.
