ΟΛΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

[Verse 1] Τέσσερις και κάτι, η πόλη αναπνέει αργά, τα φώτα των δρόμων στάζουν πάνω στα γυαλιά. Το κινητό ανάβει, μα δεν γράφει το όνομά σου, κι η σιωπή κάνει πιο πολύ θόρυβο απ’ τη φωνή σου. Καπνός στο ταβάνι, σκέψεις δίχως φρένα, οι νύχτες έχουν μάθει να γυρνάνε σ’ εσένα. Όλοι λένε «προχώρα», μα δεν ξέρουν το γιατί, όταν φεύγει το σώμα, μένει πάντα η πληγή. [Chorus] Όλα είσαι εσύ, όπου κι αν κοιτάξω, όσα κι αν γκρεμίσω, δεν μπορώ να σ’ αλλάξω. Όλα είσαι εσύ, μες στο χάος που βουλιάζω, κι όσο απομακρύνεσαι, τόσο σε φωνάζω. Όλα είσαι εσύ, σαν σημάδι στο δέρμα, σαν ουλή που δεν σβήνει όσο κι αν ξεχαστώ. Όλα είσαι εσύ, όσο κι αν το αρνηθώ, φεύγω χιλιόμετρα μα γυρνάω στο ίδιο σημείο. [Verse 2] Κόκκινα φανάρια σε άδειες λεωφόρους, κι εγώ να κουβαλάω τους ίδιους μου τους φόβους. Το ρολόι προχωρά, μα εγώ μένω εκεί, κι η μορφή σου εμφανίζεται σε κάθε στροφή. Άλλαξαν οι φίλοι, άλλαξαν οι χάρτες, μα εσύ επιβιώνεις μέσα στις στάχτες. Λέω «τέλος» ψιθυριστά, να μην τ’ ακούσει η καρδιά, γιατί κάθε της χτύπος σε φωνάζει ξανά. [Chorus] ... [Bridge] Κι αν χαθώ σε μια πόλη που δεν ξέρει τ’ όνομά μου, θα σε βρω εκεί που τελειώνει η αντοχή μου. Δεν είσαι πρόσωπο μόνο πια για μένα, έγινες συνήθεια, πληγή και θεραπεία. [Final Chorus] ...