
Oida Schuh Koa oida Hut, zwoa oide Schuah, die no nia an an Nagl ghängt worn sand. Koa oida Hut, aber wohi damit wenn`s obtrong sand? Ma sehgt`s Eahna ned oh, wia a oida Hut der immer no rund is und ah an Schatten no spendet. Ja a kloans Loch im Hut und wenn ah d`Farb obgschossn is, des is wia de Sohle von so an oidn Schuh, de ah scho zum dritten, vierten moi doppelt worn is. S`Spitzl is do und dort ohgschlong, da Gebrauch hod sich bemerkbar gmacht. Für sche mog ma eahm hoid nimma trong. A oida Hut, dass ih geizig wär, des neue Paar Schuh im Schuhschrank vorzuholn. De zwoa oidn Schuh, überall war ih mit dene. Selbst bis zu de Knia bin ih scho im Schnee drin gsteckt, ois ham`s überlebt, hoch is herganga, warn ah scho voll Batz, Staub und Dreck, de ham wos mitgmacht. Oide Schuh, sie warn gscheide, guade, sie machan an Kopf voller Gedanken. A oida Hut, dass ois wos nebensächlich is wia a Nebensach aus`m Leben verschwinden soi. Ih ko mi no an de Vorgänger von de jetzt oidn Schuh erinnern, des hod an harten Übergang gebn. „Wo sand denn meine Schuah, du konnst as doch ned einfach wegschmeißn?“ S`is ganga. Hätt ih an Platz, ih dat oide Schuh aufhebn und sammeln, drunter dat ih schreiben „Von-----bis----- getragen.“ Freilich is des gspinnat, aber Schuah sand hoid ah koane Sockn. Obwohl…

