பல்லவி கல்லில் இல்லை, சொல்லில் இல்லை கண்ணை மூடும் மௌனத்தில் உண்டு! எல்லை இல்லை, முடிவும் இல்லை என்னுள் எரியும் ஜோதியில் உண்டு! ஆண்டவனே... பிரபஞ்சக் கூத்தனே... நான் என்ற அகந்தை மாய்க்கும் பேரமைதியே! (அனுபல்லவி) காற்றாய் வந்து உயிரைத் தொட்டாய், கடலாய் நின்று கரையைத் தொட்டாய். கேட்கும் முன்னே சுவாசம் தந்தாய், கேட்கத் தெரியா நிம்மதி தந்தாய்! (கல்லில் இல்லை...) (சரணம் 1) தேடித் தேடி அலைந்தேன் காட்டில், கூடி நின்றேன் கோயிலின் கூட்டில். வெளியில் தேடும் வரைக்கும் தொலைந்தேன், விழியைக் குவித்து உள்ளே பணிந்தேன்! காயங்கள் தந்தாய் தாங்கிக் கொண்டேன், ஞாயம் உனதென உணர்ந்து நின்றேன். என்னை நான் இழக்கும் அந்த ஒரு கணமே, உன்னை நான் அடையும் முக்தி நிலமே! (சரணம் 2) படைத்தவன் நீயே, அழிப்பவன் நீயே, நடுவில் நடக்கும் நாடகம் நீயே. ஆசைகள் என்னும் மாயச் சிறையில், அடைபட்டுக் கிடந்தேன் இருளின் வழியில்! தீபமாய் வந்து வழியைக் காட்டினாய், தீராத வினையைத் தீர்த்து மீட்டினாய். போதும் என்றொரு மனதை ஈவாய், நீயும் நானுமாய் ஒன்றென ஆவாய்! (முடிவு) நான் என்பதில்லை... எல்லாம் நீயே! நான் என்பதில்லை... எல்லாம் நீயே!
