Schaterlachen om het leven. Waar is de tijd gebleven? Denkend aan hoe het vroeger was. Met schrammen op mijn knieën, kruipend door het hoge gras. Fietsen door de regen. En lekker niet mijn voeten vegen. Springen in een diepe plas. Met een lach op mijn gezicht, denk ik aan hoe het vroeger was. Waar is de tijd gebleven, zo simpel en zo vrij? Onbevangen kinderjaren, schijnbaar oneindig blij. Het leven was een spelletje dat eindeloos kon duren. Herinneringen vol magie, zonder littekens of muren. Vrienden maken in de wijk. Iedereen die was gelijk. Bomen klimmen, avontuur. Een wereld zonder zorgen, alles voelde toen zo puur. Verstoppertje spelen in de steeg. Niemand die daar ruzie kreeg. Onbezonnen stapjes richting volwassenheid. Verloren onschuld, waar blijft de tijd? Waar is de tijd gebleven, zo simpel en zo vrij? Onbevangen kinderjaren, schijnbaar oneindig blij. Het leven was een spelletje dat eindeloos kon duren. Herinneringen vol magie, zonder littekens of muren. Ik kijk terug met een lach. Nu nieuwe paden iedere dag. Toch blijft die herinnering aan hoe het ooit begon. Een echo uit mijn kindertijd, die in mijn hart ontsprong. Waar is de tijd gebleven, zo simpel en zo vrij? Onbevangen kinderjaren, schijnbaar oneindig blij. Het leven was een spelletje dat eindeloos kon duren. Herinneringen vol magie, zonder littekens of muren. Ik kijk terug met een lach. Nu nieuwe paden iedere dag. Toch blijft die herinnering aan hoe het ooit begon. Een echo uit mijn kindertijd, die in mijn hart ontsprong. Waar is de tijd gebleven, zo simpel en zo vrij? Onbevangen kinderjaren, schijnbaar oneindig blij. Het leven was een spelletje dat eindeloos kon duren. Herinneringen vol magie, zonder littekens of muren. © Artanne - 2025