[Verse 1] Hirup téh moal cukup ku cangkeng jeung kecap, Lamun laku lampah teu sarua arah. Sok aya nu manis di biwir, Tapi lampahna matak nyeri. [Reff] Hade gogog, hade tagog, Kudu sami dina omongan jeung kalakuan. Mun nyarita lemes, lampahna ulah kasar, Ku budi jeung rasa, hirup jadi caang. [Verse 2] Tutur nu hade téh jadi cermin rasa, Lampah nu hade téh jadi wangi jiwa. Mun dua-duana ngahiji, Kahadean moal luntur nepi ka pati. [Reff] Hade gogog, hade tagog, Kudu sami dina omongan jeung kalakuan. Mun nyarita lemes, lampahna ulah kasar, Ku budi jeung rasa, hirup jadi caang. [Bridge] Henteu aya guna nyarita manis, Lamun haté pinuh ku kadengkian. Leuwih hade basajan kalakuan, Tapi jujur jeung teu nyilakakeun. [Reff – Panutup] Hade gogog, hade tagog, Ieu pepatah karuhun anu jembar maknana. Ngajarkeun urang sangkan saluyu, Antara lisan, haté, jeung lampah sajati.
