Μέσα στα άγρια μεσάνυχτα Φεύγω και απλώνομαι στους δρόμους Αφού τη μέρα δε μπορώ να βγώ απ' τους υπονόμους Βρωμιά παντού απλώνεται μέσα στο φως της μέρας Και η βούληση μου εναντιώνεται Μα δεν υpπάρχει πια αέρας Ο ήλιος και αυτός παρέδωσε ακτίνες που τις σάρκες κατακαίνε Στη μεγαλούπολη είσαι ήρωας αν στέκεσαι χωρίς τα μάτια σου να κλαίνε Πέρασαν οι καιροί που ξέραμε Πού ‘λεγες και μια καλημέρα Τώρα φοβάσαι και να περπατάς Μέσα στους ρύπους και χωρίς αέρα Μια απρόσωπη αφιλόξενη στρατιά Από άγνωστους μα και γνωστούς αγνώστους Κατάντησε η πόλη των Εθνών Μέσα σε απαθής ευρώστους Τόση απάθεια και τόσος κυνισμός Από κανίβαλους ταγμένους Που τόσο αλλοπρόσαλλα ζητούν Παιχνίδια με τους κολασμένους Πέθαναν οι παλιές οι γειτονιές Οι Έλληνες θάφτηκαν και λουφάξαν Κι έτσι οι παγκοσμιοποιητές κατάφεραν Και μας πατάξαν Α ρε κακόμοιρε Έλληνα Ο τελευταίος των Μοϊκανών Περνιέσαι Σαν ερυθρόδερμος κατάντησες Σε λίγο κάτω θα κυλιέσαι Ανοίξανε οι ασκοί της εκσπερμάτισης των φίλιων Φυλών που μας μπολιάζουν Κολοκοτρώνηδες Ανδρούτσοι Κι άλλοι ήρωες λευτέρωσαν Μπάσταρδους…… …..να θαυμάζουν
