[Verse 1] ฉันเคยวิ่งข้ามจังหวัด ผ่านถนนยาวสุดสายตา พาคนไปหางาน พาคนกลับไปหาครอบครัว เคยบรรทุกของเต็มคัน เคยจอดรอคนอยู่กลางฝน เครื่องยนต์เคยร้องทุกเช้า เหมือนรู้ว่ามีใครกำลังรอ [Pre-Chorus] ยางเคยหมุนไม่เคยถาม ว่าปลายทางอยู่ไกลเท่าไร ถนนจะขึ้นหรือจะลง ฉันก็ไป ถ้ายังไปได้ [Chorus] แล้ววันหนึ่งน้ำก็มา สูงขึ้นมาจนถึงห้องโดยสาร ฉันยังอยากออกเดินทาง แต่เครื่องยนต์ไม่ยอมทำงาน ตอนนี้ฉันอยู่ในสุสานรถ ไม่มีใครเรียกให้ไปไหน จอดเรียงกันใต้ฟ้ากว้าง รอวันที่ใครจะมาซื้อไป [Verse 2] คันข้าง ๆ เคยวิ่งส่งของ อีกคันเคยรับส่งนักเรียน คันหนึ่งเคยพาคนป่วย ไปถึงโรงพยาบาลทันเวลา วันนี้ไม่มีใครสนใจ ว่าเราเคยทำอะไรมาบ้าง เขามองเพียงสนิมกับคราบน้ำ แล้วถามว่า “ขายได้เท่าไร” [Pre-Chorus] ชีวิตของรถก็แปลกดี ตอนวิ่งไม่มีใครมองเห็น แต่พอหยุดอยู่กับที่ ทุกคนเห็นแค่สิ่งที่เหลือ [Chorus] ตอนนี้ฉันอยู่ในสุสานรถ ใต้ฝากระโปรงมีแต่ความทรงจำ ถนนหลายหมื่นกิโลเมตร ไม่มีใครนับมันอีกแล้ว น้ำพาฉันมาถึงตรงนี้ ไม่ได้พาฉันกลับไปที่เดิม จากรถที่เคยพาคนเดินทาง กลายเป็นรถที่รอวันถูกขาย [Bridge] ถ้ามีใครถามว่าฉันเสียดายไหม ฉันคงตอบว่าเสียดาย ไม่ใช่เพราะยังอยากวิ่ง แต่เพราะเคยวิ่งมาไกลเหลือเกิน บางอย่างไม่ได้จบลง เพราะมันไม่มีประโยชน์ แค่วันหนึ่ง มันไม่สามารถทำหน้าที่เดิมได้อีก [Final Chorus] สุสานรถยังเต็มไปด้วยคันเก่า แต่ละคันมีถนนเป็นของตัวเอง มีฝน มีแดด มีคนขึ้นมา มีปลายทางอีกนับไม่ถ้วน วันนี้เราอาจถูกขายเป็นเศษเหล็ก ถูกแยกชิ้นส่วนจนจำไม่ได้ แต่ก่อนจะกลายเป็นอะไรอื่น เราเคยเป็นรถที่พาคนไปถึงที่หมาย [Outro] พรุ่งนี้อาจมีคนมาเปิดประตู มองเครื่องยนต์ แล้วต่อราคา ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนต่อ แต่ถนนที่ผ่านมา ฉันจำได้ทุกสาย
