[Chorus I] Düşmüyorum sevgilim, göğün unuttuğu bir kuş gibi süzülüyorum. Ne toprağa aidim artık, ne yıldızların bildiği yere. Sen geçince ruhumdan bütün yönler birbirine karışıyor, kuzey susuyor, güney unutuyor kendini, ben yine de sana doğru yürüyorum. Bir yağmur değmeden ıslatıyor beni, bir ateş yanmadan kavuruyor. Adını söylemiyorum, ama içimde bütün harfler sana dönüyor. Bunu aşk mı sanmalı? Yoksa ruhun kendi göğünü bulması mı? Bilmem… Ben bunu daha önce hiç hissetmedim. [Chorus II] Düşmüyorum… Süzülüyorum… Akıyorum… Sanki zamanın içinden değil, senin içinden geçiyorum. Bir kıyı yok önümde, bir liman yok ardımda, ama içimde sessiz bir deniz hep aynı yere vuruyor. Sen bana dokunmadan tenimin altında bir kapı açılıyor. Sen konuşmadan içimde bin yıllık bir cümle tamamlanıyor. Ne mucize diyebiliyorum buna, ne tesadüf. Sadece biliyorum: Sen gelince dünya yerini değiştiriyor, ben kendime ilk kez tam denk geliyorum. [Final Chorus] Düşmüyorum sevgilim… Bu düşmek değil. Bir yaprağın rüzgâra teslim oluşu gibi, bir nehrin denizi hatırlaması gibi, bir yıldızın karanlığı yarıp kendi ışığına dönmesi gibi… Sana doğru akıyorum. Adımı geride bıraktım, gölgemi gecede, korkularımı eski bir evin eşiğinde. Şimdi içimde yalnızca senin geçerken bıraktığın o görünmez aydınlık var. Hiç dokunmadın… ama bütün tenimi bildin. Hiç çağırmadın… ama bütün yollar sana çıktı. Hiç söz vermedin… ama içimdeki bütün kuşlar aynı göğe kanatlandı. Ve ben hâlâ bilmiyorum bunun adı nedir. Aşk mı? Kader mi? Ruhun bir başka ruhta kendi sesini tanıması mı? Bilmem sevgilim… Ben yalnızca düşmüyorum. Süzülüyorum. Akıyorum. Ve bunu daha önce hiç hissetmedim.
