Intro — [circus themed song‑cycle] [Lust] - [Στροφή 1] [Vocal: breathy close‑mic] [Instrument: sax / accordion] Εγώ είμαι η σπίθα στο δέρμα, το πάθος που πλησιάζει χωρίς να αγγίζει. Δεν ζητώ τίποτα, μόνο να με δεις, να χαθείς για μια στιγμή στο βλέμμα μου. Δεν είμαι Πειρασμός, είμαι πρόσκληση. Κι όσο με ακολουθείς μαθαίνεις πόσο αποκαλυπτική είναι η παρουσία μου, και πόσο εύθραυστο είναι το σώμα σου, στο άγγιγμά μου. [Greed] - [Στροφή 2] [Vocal: tight controlled] [Instrument: accordion / pizz strings] Με λένε Πλεονεξία, για σένα απλώς Απληστία! Ό,τι κι αν λένε, είναι λάθος, είμαι απύθμενα κενή. Κρατώ στα χέρια μου όσα δεν υπάρχουν. Ό,τι αγγίζω πάντα το θέλω διπλό, κι ό,τι αποκτώ γίνεται στάχτη. Δεν γεμίζω ποτέ, κι αυτό είναι η δύναμή μου. Όσο με κυνηγάς, τόσο σε κυβερνώ. Δεν θέλω τον κόσμο, θέλω να μη μου φτάνει. Και κάτι παραπάνω. [HOOK 1] Κι αν δυο μάσκες σε κοιτούν, η μία σε καίει, την άλλη την κυνηγάς, μα πάντα εσύ αποφασίζεις ποια θα σε φορέσει πρώτη. [Gluttony] - [Στροφή 3] [Vocal: mid‑deep expressive] [Instrument: double‑bass pizz / clarinet] Εγώ είμαι η Λαιμαργία, ένα άδειο πιάτο, το στόμα που δεν λέει «φτάνει». Τρώω χαρές, τρώω λύπες, φρίκες, τρώω και τον χρόνο σου αν χρειαστεί. Δεν πεινάω για τροφή, πεινάω για πληρότητα. Κι όσο δεν τη βρίσκω, τόσο γελάω πιο δυνατά. Ζητώ παρουσία για να ταΐσω την ψυχή. [Anger] - [Στροφή 4] [Vocal: controlled rasp] [Instrument: brass stabs / low percussion] Είμαι η Οργή που δεν χωράει στο στήθος σου. Δεν ήρθα να καταστρέψω, αλλά να φωτίσω ήρθα να πω την αλήθεια που φοβάσαι. Κι όταν φωνάζω, είναι γιατί πονάω. Μη με διώχνεις, μάθε με. Κάτω απ’ τη φλόγα μου υπάρχει παιδί. Αν με ακούσεις, θα σωθείς. Αν με αγνοήσεις, θα καώ μαζί σου. Πάντα θα είμαι διάφανη... [HOOK 2] Δυο φλόγες τώρα σε κυκλώνουν, η μία γελά, η άλλη ουρλιάζει. Κι αν δεν ξέρεις ποια σε σπρώχνει, κοίτα τι τρέμει μέσα σου. [Envy] - [Στροφή 5] [Vocal: cool thin] [Instrument: filtered pads] Με λένε Ζηλοφθονία και είμαι πράσινη, καμία σχέση με την "άλλη", έχω μάτια που δεν ξεκουράζονται. Βλέπω όσα έχεις κι αποκτάς, και ξέρω πως μου τα χρωστάς. Δεν θέλω να σε πληγώσω, θέλω να γίνω εσύ. Μα όσο σε μιμούμαι, τόσο χάνω το πρόσωπό μου. Πες το όνομά μου και ίσως μεταμορφωθώ. [HOOK 3] Δυο σκιές πέφτουν επάνω σου, η μία σε κρίνει, η άλλη σε παγώνει. Κι αν μείνεις ακίνητος, κινδυνεύεις να μοιάσεις και στις δύο. [Sloth] - [Στροφή 6] [Vocal: airy near‑whisper] [Instrument: ambient guitar] Εγώ είμαι η Οκνηρία, το βάρος που σε τραβάει στο πάτωμα. Δεν κάνω θόρυβο, σε κερδίζω με τη σιωπή μου. Δεν είμαι τεμπελιά, είμαι φόβος. Ο φόβος να αρχίσεις, παράλυση να αλλάξεις, να ζήσεις, μέχρι να με αποδεχτείς Κι όσο σε κρατώ τόσο με φωλιάζω εντός σου. [Pride] - [Στροφή 7] [Vocal: clear steady] [Instrument: neoclassical strings] Είμαι η Υπερηφάνεια, άγαλμα σε φτερό, η μάσκα που λάμπει πιο πολύ απ’ το πρόσωπο. Δεν σκύβω, δεν λυγίζω, πέτρα σκληρή κι όλοι νομίζουν πως αυτό είναι δύναμη. Μα η αλήθεια είναι κρυμμένη ρωγμή. Φοβάμαι μήπως φανώ μικρός, χαθώ στο φως Κι όσο με θαυμάζεις, τόσο ξεχνάω τον εαυτό μου. [HOOK 4 x2] Επτά μάσκες σε κοιτούν, κι όλες σου μοιάζουν επικίνδυνα. Μα όποια κι αν διαλέξεις, θα δείξει ποιος ήσουν πάντα. Instrumental Outro [leitmotif returns: short 2‑note motif per sin; fade with ambient pad] [optional soft hum on final pad; motifs spaced with small rests]
