เทวดาตกสวรรค์

[Verse 1] เคยอยู่สูงเสียดฟ้า บนบัลลังก์ธรรมสง่า มีเสียงกราบกรานบูชา ชาวบ้านเรียกท่านว่า "พระเทพ" บวชจนชราภาพ ผ่านกาลเวลาเร้นเร้น พอพ่ายกลลวงใจเย็นๆ กลับกลายเป็นเพียงชายชรา [Verse 2] สึกออกมาคืนโลกา ยศตำราไร้คนเหลียวแล อดีตเจ้าอาวาสแท้ๆ กลับต้องยืนแค่มุมธารา เงินที่เคยพอมี กลับไม่มีใครหันมา แม้น “เมียรัก” ที่เคยว่า พอหมดค่า ก็หายตัวไป [ Chorus] เทวดาตกจากฟ้า สิ้นศรัทธาในพริบตา ราคะพัดพา ดับศีลา ลาเพศบรรพชิต เคยมีคนกราบไหว้ กลับมีใครเดินหนีหลบหลีก พอไม่มียศสักนิด ก็เป็นเพียงอดีตที่น่าอาย [Verse 3] หวังจะพึ่งลูกหลาน หากวันวานไม่เคยเอื้อเฟื้อ ยากจะมีใครยึดถือ ช่วยเหลือเมื่อชีวิตไร้ใจ กลับวัดก็ไม่กล้าเดิน เจอคนเมินไม่เหลียวแล คำว่า “พระผู้ใหญ่แท้” เหลือเพียงแค่ตำนานเก่าไป [ Chorus] เทวดาตกจากฟ้า ด้วยตัณหาเป็นตัวผลักไส อย่าให้โลกีย์ปิดใจ แล้วทำลายพระศาสนา โปรดจงยืนอยู่เหนือกิเลส ศีลธรรมไม่ควรโรยรา ก่อนตกจากฟ้า ให้ศรัทธาได้ยั่งยืน