Die Opdrag Wat My Maag Laat Draai Het Die son kom op oor stof en staal, Ratel’s staan stil, maar die spanning maal, Kommandant roep, sy stem sny deur die lug, “Manne maak gereed, daar’s geen pad terug.” Kit word gelaai, die twintig millie-meter gereed, sewe-koma-ses-twee wag vir wat voorlê op die pad, Maar diep binne my, iets draai en ruk, Daai ou bang gevoel van Askari druk. Dis die opdrag wat my maag laat draai het, Daai stilte voor die eerste skoot, In die donker waar die vrees my kry het, Maar ek hou vas — ek bly aan boord. Deur die nag en deur die vuur, Hou ons lyn, al raak dit swaar, Want ’n soldaat draai nie om nie, Selfs al voel hy bang van binne klaar. Ons kruip noord langs die droë loop, Enjin fluister, geen geluid mag oop, Die wiele draai stadig deur die sand, Elke hartklop soos ’n trom in my hand. Toe bars dit los — die hel breek oop, Kwel vuur slaan oor die vyand se kop, Tien minute lank net staal en rook, Dan trek ons terug voor die aarde kook. Dis die opdrag wat my maag laat draai het, Daai stilte voor die eerste skoot, In die donker waar die vrees my gekry het, Maar ek hou vas — ek bly aan boord. Deur die nag en deur die vuur, Hou ons lyn, al raak dit swaar, Want ’n soldaat draai nie om nie, Selfs al voel hy bang van binne klaar. Drie dae en nagte, geen rus, geen droom, Net die geur van kruit en ’n brandende stroom, Elke keer wat ons wegbeweeg, Val rooi-oe waar ons pas nog was. Toe kom die roep — “trek suid, nou gaan!” Maar niks is oor waar ons moet staan, Die veggroep weg, net stof en wind, En ’n stilte wat jou binneste bind. Twee dae se spasie tussen ons en hulle, Net die veld en ons eie skadu’s wat brul, Toe sien ons lig — manne kom terug, ’n Peloton draai om, bring hoop in die lug. Hulle vat oor, laat ons rus, Vir die eerste keer voel ek weer lus, Om net te sit, om asem te haal, Na dae van vrees wat jou siel uitmaal. Dis die opdrag wat my maag laat draai het, Maar ek het bly staan deur elke skoot, In die donker waar die vrees my kry het, Het ek geleer wat hou my groot. Want deur die vuur en deur die pyn, Word ’n man se hart gesmee, En al was ek bang daai dae, Het ek nooit my plek vergeet nie.
