TAM, GDZIE KOŃCZY SIĘ ŚWIATŁO [Intro – szept] Znowu mgła… A pod nią ja. Albo to, co ze mnie zostało. [Zwrotka 1] W mojej głowie wojna — bez flag i bez żołnierzy, jedna część chce odejść, druga każe mi się mierzyć. Stoję naprzeciw siebie jak wróg przed własnym wrogiem, i nie wiem, który z nas rano jeszcze będzie mną. Lustro zna moje twarze, których nie pokazuję światu, jedna krzyczy: „odpuść”, druga: „wstawaj, bracie”. Pięści mam zaciśnięte, choć nikogo obok nie ma, bo najcięższa walka zawsze odbywa się pod skórą. Każda myśl jak ostrze przejeżdża po sumieniu, każdy stary błąd wraca, kiedy miasto tonie w cieniu. Próbuję uciszyć głosy, ale one znają moje imię, więc uczę się oddychać nawet wtedy, kiedy tonę w ciszy. [Pre-Chorus] Ile razy można pęknąć, zanim człowiek stanie się kamieniem? Ile razy można przegrać i nadal mówić: „jeszcze raz”? [Refren] Tam, gdzie kończy się światło, zaczyna się moja wojna, walczę z tym, co noszę w sobie, choć ta walka jest samotna. Jedna część mnie chce upaść, druga ciągnie mnie za kołnierz, mówi: „wstawaj, jeszcze żyjesz — nie oddawaj im swojego końca”. Mgła zasłania drogę, ale nie zasłoni tego, że z każdego mojego pęknięcia buduję coś nowego. Jeśli noc chce mnie połknąć — niech otworzy paszczę szerzej, bo już wiem, jak wygląda piekło i nie zamierzam w nim zamieszkać. [Zwrotka 2] Mam w sobie pokój pełen drzwi, których boję się otworzyć, za każdymi stoi wersja mnie, której nie potrafię pogodzić. Jeden chce zapomnieć, drugi pamięta każdy szczegół, trzeci siedzi w kącie i pyta: „ile jeszcze wytrzymasz?” Czasem własne myśli rzucają mnie o ściany, jakby chciały sprawdzić, czy naprawdę jestem niezniszczalny. Noszę ciężar jak zbroję, choć wrzyna się w ramiona, bo nauczyłem się walczyć tym, co miało mnie pokonać. Mam serce po przejściach, ale nadal bije, mam duszę pełną blizn, ale nadal żyję. Nie jestem bez strachu — nauczyłem się iść mimo niego, bo odwaga to nie brak ciemności. To wejście w nią i powiedzenie: „Nie dzisiaj.” [Bridge – muzyka prawie znika] Patrzę w lustro. — Boisz się? Tak. — To po co idziesz? Bo zostało mi coś, czego nie potrafiłeś mi zabrać. Wola, żeby wstać. [Refren – pełna moc] Tam, gdzie kończy się światło, zaczyna się moja wojna, nie uciekam już przed sobą, choć ta prawda bywa bolesna. Jedna część mnie chce zniknąć, druga buduje mnie od nowa, a ja stoję między nimi i wybieram własne słowa. Mgła może zabrać widok, może zabrać mi kierunek, ale nie zabierze tego, czego nauczył mnie mój trud. Byłem blisko własnej granicy, znam jej każdy zimny metr, lecz zamiast zostać tam na zawsze — wróciłem po siebie. [Outro – szept] Nie wygrałem z ciemnością. Nauczyłem się żyć obok niej. A kiedy wraca mgła… idę dalej. Mistborn.
