[Berso 1] Iisang bubong, ngunit puso'y lumayo, Dalawang sugatang kaluluwa, ngiti ay naglaho. Binilang ang mali, pait ay inisip, Pag-ibig ay naging daing sa bawat panaginip. Ang dating handog, naging tago at pilit— Nagkaroon ng pader, puso ay tumatangis. [Pre-Chorus] Ngunit ang sumpaan ay higit sa damdamin, Higit sa mga sugat na pasan natin. Ito'y tawag na magbukas ng puso nang taimtim, Iwanan ang tabing na pilit nating inilihim. [Chorus] Huwag gawing sandata ang pag-ibig na wagas, Huwag maglista ng mali na parang walang batas. Magbigay, magpatawad, magsalita nang marahan, Hayaang ang awa ang magtagpo sa ating kahinaan. Kapag ang lahat ay tila gumuho na't nawalan ng lakas, Hayaang ang biyaya ang maging huling wakas. [Berso 2] May mga sugat na itinago sa katahimikan, Mga pusong napagod sa bigat ng pinagdaanan. Ang lalaki'y lumayo, ang babae'y hindi pinapansin, Sa pagitan nila'y nakatago ang limot na damdamin. Ngunit bulong ng pag-ibig, makihati sa dusa, Dasal sa gabi, patuloy pa rin bang aasa? [Pre-Chorus] Muling paglalapit ng damdamin, mahirap gawin, Kung aasa lang sa lakas na angkin. Tiwala, paggalang, tawa, at sadyang pag-ibig, Pag-aralan na magmahal muli sa bawat pintig. [Chorus] Huwag gawing sandata ang pag-ibig na wagas, Huwag maglista ng mali na parang walang batas. Magbigay, magpatawad, magsalita nang marahan, Hayaang ang awa ang magtagpo sa ating kahinaan. Kapag ang lahat ay tila gumuho na't nawalan ng lakas, Hayaang ang biyaya ang maging huling wakas. [Huling Chorus] Huwag gawing sandata ang pag-ibig na wagas, Huwag hayaang ang pait sa puso ay maghari. Huwag gawing gantimpala ang lambing na taglay, O hayaang ang galit ang magwasak sa ating buhay. Magbigay, magpatawad, magsalita nang marahan, Piliin ang sumpaan ng pag-ibig na walang katapusan. Kapag ang lahat ay tila gumuho na't nawalan ng lakas, Hayaang ang biyaya ang maging huling wakas.
