(Intro – cichy kobiecy szept, pojedyncze dźwięki fortepianu, szum liści i oddech wiatru): Tutaj...Nie ukryjesz serca… Tutaj...Nie nosi się masek… Tutaj...Każda łza… Jest początkiem...Nowego życia… (Zwrotka I): Pośród polany cichej jak oddech, Biją serca nagie jak świt. Nie chroni ich zbroja milczenia, Nie zasłania ich żaden mit. Każda blizna opowiada, Jak długa potrafi być noc. Każde drżenie niesie prawdę, Która budzi ukrytą moc. Tutaj nie ma miejsca na pozory, Nie ma twarzy z kamienia i szkła. Jest tylko człowiek z własnym bólem, Który wreszcie pozwala mu trwać. (Refren): Nie chowaj serca...Za murem ciszy… Nie zamykaj...Drzwi przed łzami… Bo to nie słabość...Lecz odwaga… Pozwala znowu...Kochać świat… Niech twoje serce...Znów oddycha… Bo nawet zranione… Wciąż potrafi...Kochać…. (Zwrotka II): Nie musisz być zawsze silny, Nie musisz zwyciężać co dzień. Czasem największym bohaterstwem Jest powiedzieć: „Boję się.” Gdy wyciągniesz drżącą dłoń, Znajdzie się druga pośród mgieł. Bo serca uczą się odwagi, Kiedy spotka je drugi człowiek. Nie jesteś sumą swoich ran, Ani ciężarem dawnych dni. Jesteś światłem, które wraca, Choć nieraz zgubiło swój rytm. (Refren): Nie chowaj serca...Za murem ciszy… Nie zamykaj...Drzwi przed łzami… Bo to nie słabość...Lecz odwaga… Pozwala znowu...Kochać świat… Niech twoje serce...Znów oddycha… Bo nawet zranione… Wciąż potrafi...Kochać…. (Outro delikatny chór, fortepian i szum lasu): Oddychaj...Powoli… Nie ukrywaj...Swego serca… Bo ono...Nie potrzebuje… Zbroi... Potrzebuje...Miłości i prawdy… A wtedy...Nawet serce bez skóry... Znów nauczy się...Bić miłością….
