(INTRO – mglisty chór, miękkie dzwoneczki): Aurora nivis… Brzmi oddech zimy… Harfa dotyka gwiazd… (ZWROTKA I — bajkowa, magiczna): W krainie sennych płatków śniegu, gdzie cisza nosi biel jak koronę, idziemy tropem iskier w mroku, gdzie światło tańczy z nocą skrycie. (Chór w tle): Lumen… nivis… (REFREN — olśniewający chór i orkiestra): Królowa odblasków śniegu — wznieś swoje światło nad nocą! Chór: Glacia regina! Niech płatki szeptem obudzą wszystkie uśpione marzenia! Chór: Stella candida! W tej nocy pełnej cudów ona strzeże iskrą każdy sen. (ZWROTKA II — odkrycie tajemnicy): Srebrzyste drzewa szumią opowieści, o królowej światła schowanej w blasku. W jej oczach odbija się niebo, i każdy sen, który zimą się rodzi. Skrzypce unoszą melodię, lekko i wysoko. (REFREN — olśniewający chór i orkiestra): Królowa odblasków śniegu — wznieś swoje światło nad nocą! Chór: Glacia regina! Niech płatki szeptem obudzą wszystkie uśpione marzenia! Chór: Stella candida! W tej nocy pełnej cudów ona strzeże iskrą każdy sen. (ZWROTKA III — tajemniczo i spokojnie): Jej kroki nie zostawiają śladów, a jednak budzą echo nadziei. Uśmiech jak zorza przywraca ciepło, tam, gdzie serca zamarzły od tęsknot. (Chór delikatnie): Spes gelida… Zimna nadzieja… (REFREN — olśniewający chór i orkiestra): Królowa odblasków śniegu — wznieś swoje światło nad nocą! Chór: Glacia regina! Niech płatki szeptem obudzą wszystkie uśpione marzenia! Chór: Stella candida! W tej nocy pełnej cudów ona strzeże iskrą każdy sen. (ZWROTKA IV — potęga światła): Gdy unosi dłoń — gwiazdy zstępują, by opowiadać o cudach, co były i będą. A ciemność, choć silna jak wiatr, przygasa przy blasku jej serca. (REFREN FINAŁOWY — triumf piękna): Królowa odblasków śniegu — twoja magia zmienia noc w świt! Chór: Regnat lux! Niech każdy płatek skruszy wszelki cień w ludzkim sercu! Chór: Spirat lumen! Bo w tej baśni zimy światło zawsze wygra z mrokiem. (CODA – harfa + szept chóru): Lumen nivis custodit somnia… Światło śniegu strzeże snów… Królowa Śniegu jest obok nas…
