Na wyspie gdzie skarby ukryto Klejnoty leżały wśród kości Tam bosman wdepnął w papugi gniazdo Ocalało jedno jajo (Jedno czarne jajo) Ktoś krzyknął (Nie ruszaj go!) Zamarła w trwodze załoga Lecz bosman się tylko zaśmiał I do kieszeni je schował Papuga wykluła się nocą Rozpadło się jajo czarne Nie było to zwykłe piskle I wyglądało koszmarnie Bosman zaklął siarczyście I ona to usłyszała Od wtedy papuga ta klęła Bosmana papugowała Kapitan okrutnik, raz kazał ją zabić Lecz nóż się w nodze zatrzymał Bosman ją ciałem osłonił w porę I po tej akcji stracił swą nogę (Bosman już nie klął za wiele Papuga bluzgała za dwoje) Załoga mówiła (To nie jest ptak) (To coś przybyło z dna piekła) A bosman tylko się śmiał I w oczach błyszczał mu szał (Ta łajba została przeklęta) Papuga lubiła pieprz Więc pieprzył jej na bogato Jego przekleństwa lubiła też Klęła gdy padał pieprzony deszcz gdy padał pieprzony deszcz Gdy padał pieprzony deszcz I sztorm gwałtowny się zrywał Kapitan się chował w kajucie Na pokład bosmana wysyłał I kiedyś w sztormie okrutnym Gdy dziób się roztrzaskał o rafę Na skałach widziano sylwetkę Tej sklętej ... papugi... Z bosmanem (Bosman już nie klął za wiele Papuga bluzgała za dwoje) (Bosman już nie klął za wiele Ona bluzgała za dwoje)
