Życie z plamą na suficie #BrzydkaPiosenka

🇬🇧 English translation below *************************** #BrzydkaPiosenka BRZYDKI TEKST: (ładny) MAXMAX ŁADNA MUZYKA: (brzydkie) SUNO [Intro] [Verse 1] Obudziłem się o trzeciej nad ranem, cisza rosła w moim pustym pokoju, na suficie nad moim tapczanem, coś się sączyło z nutą niepokoju. Plama jak wyspa na mapie wszechświata, której nikt nigdy nie chciał odkrywać, patrzyła na mnie wzrokiem wariata, jakby uznała, że może tak pogrywać. [Chorus] Ciężkie życie z plamą na suficie, kiedy noc powoli spływa w świt, ona pastwi się nad moim całym bytem, jak złośliwy świadek moich dni. Nie pyta o sens, nie pyta o winę, nie ocenia, tylko wrednie tkwi, ale kiedy patrzę na jej linię, mam wrażenie, że lustruje mnie i moje sny. [Verse 2] W dzień ma kształt brudnego psa bez domu, który zgubił dawno własny ślad, wieczorem kontur starego balkonu, albo chmury, co ją zapomniał wiatr. Raz wygląda jak dzika twarz z portretu, trochę smutna, trochę jednak nie, raz jak ziemniak w garniturze w cętki, i ten szczegół mocno niepokoi mnie. [Chorus] Ciężkie życie z plamą na suficie, kiedy noc powoli spływa w świt, ona pastwi się nad moim całym bytem, jak złośliwy świadek moich dni. Nie pyta o sens, nie pyta o winę, nie ocenia, tylko wrednie tkwi, ale kiedy patrzę na jej linię, mam wrażenie, że lustruje mnie i moje sny. [Bridge] Wziąłem farbę — białą, jak nadzieję, przejechałem sufit pędzlem aż po brzeg, myśląc: jutro wreszcie się rozwieje, ten wilgotny, dziwny nocny szpieg. Rano jednak znów wróciła szrama, trochę większa niż poprzedniej nocy, jakby sufit szeptał wrednie: „pamiętam” i trzymał ją tam w górze z całej mocy. [Outro] Teraz leżę i patrzę bez słowa, jak się zmienia w obraz moich dni — może plama nie jest wcale taka nowa, Lecz jest miejscem, gdzie mój sufit od lat śni. [End] ******************************* "Living with a Spot on the Ceiling" [Verse 1] I woke up at three in the morning, silence swelling in my empty room, on the ceiling above my old sofa something slowly seeped with a hint of gloom. A stain like an island on the map of the cosmos, one nobody ever cared to find, stared down at me with a madman’s gaze, as if it had plans of its own in mind. [Chorus] Hard to live with a stain on the ceiling when the night slowly melts into dawn, it keeps tormenting the whole of my being like a spiteful witness watching me on. It asks no reason, it asks no confession, it won’t judge, it just stubbornly stays, but whenever I follow its crooked line I feel it examining me — and my dreams and days. [Verse 2] By daylight it looks like a homeless dog that has long since lost its wandering track, in the evening the shape of an aging balcony or a cloud the wind forgot to take back. Sometimes it’s the face from a savage portrait, a little sad — yet not quite so, sometimes a potato in a spotted suit, and that detail disturbs me more than you know. [Chorus] Hard to live with a stain on the ceiling when the night slowly melts into dawn, it keeps tormenting the whole of my being like a spiteful witness watching me on. It asks no reason, it asks no confession, it won’t judge, it just stubbornly stays, but whenever I follow its crooked line I feel it examining me — and my dreams and days. [Bridge] I took some paint — white as a promise, drew my brush from corner to edge, thinking: tomorrow it finally vanishes, this damp and curious midnight spy. Yet morning came and the scar returned, slightly larger than the night before, as if the ceiling whispered coldly: “I remember,” and held it there with stubborn force. [Outro] Now I lie here and watch without speaking as it slowly becomes the map of my days — maybe the stain is not something new at all, but the place where my ceiling has dreamed for years.