**[Strofa I]** Trà e muntagne, sott'à u celu, Vetra dorme in u silenziu. Tetti rossi, petre antiche, u ventu pienghje trà e porte. Da a funtana corre l'acqua, chjara cum'è a luna. È u boscu sopra à noi ci guarda senza parlà. **[Pre-Riturnellu]** È quandu partu senza vultà, quandu a strada si perde in nebbia, sentu sempre, luntanu, a voce di a mo terra. **[Riturnellu]** O Vetra, casa nostra, trà a muntagna è u mare. S'ellu mi porta u ventu luntanu, ùn sò s'ellu turneraghju. O Vetra, terra antica, terra di sangue è memoria. S'è u mondu mi piglia u nome, chì a petra ùn mi scordi. **[Strofa II]** Sott'à e grande piante, l'aghi dormenu nantu à a terra. U cinghiale passa in silenziu è sparisce in a machja. À a sera more u focu, resta u fumu nantu à e petre. E voce di l'anziani si perdenu cù a notte. **[Bridge]** È s'è partu luntanu, u monte mi chjamerà. È s'è perdo a strada, forse a funtana mi truverà. Ma s'ellu ùn tornu più, ùn pianghje per mè. Lascia u mo nome induve u ventu ùn ghjunghje. **[Ultimu Riturnellu]** O Vetra, casa nostra, trà a muntagna è u mare. U ventu pò purtà i mo passi, u mare pò piglià u mo nome. O Vetra, terra antica, terra di sangue è memoria. S'ellu ùn mi vede più u sole, chì a petra mi ricordi. **[Outro – quasi sussurratu]** Vetra... Casa nostra... Terra antica... U ventu passa. U mare tace. Ma a petra... si ricorda.