[Verse 1] ขอบคุณสายตาที่มอง… ประหนึ่งว่าไม่มีใครในผ้าเหลือง สายตาเย็นชา ผ่านกลางเมือง มองเหมือนข้าไร้ตัวตน ขอบคุณสายตา ที่จนจิตคิดไม่ถึง รังเกียจโดยไม่เคยคนึง มองผ่านเหมือนไม่เคยเป็นคน ไม่เห็นหัวใจ ใต้จีวรบาง ๆ [Hook] ขอพื้นที่ให้คนตัวน้อย คืนศักดิ์ศรีที่ถูกกลบกลอย ผิดพลาดใด… ใครก็เคยล้มลอย แต่อย่าทำร้าย ด้วยการเหมารวม ขอพื้นที่ คืนความเป็นมนุษย์ ให้กับพระเณรที่ใจยังบริสุทธิ์ แม้ศรัทธาบางครั้งจะถูกบด แต่อย่างน้อย…ก็ยังเป็น “คน” [Verse 2] แค่ผิดพลาดในวิถี แค่กิเลสที่หล่นหลงบางที แค่สื่อสร้างเรื่องราวมากมี กลายเป็นตราบาปชั่วชีวี เข้าใจว่า ฝนมา ผ้าก็เปียก แต่เราก็รู้สึก เจ็บลึก และเสียศักดิ์ บางคนดี ต้องตกเป็นเงาแห่งความคาด สังคมไม่อาจเห็น “แสง” ในใจคน [Hook] ขอพื้นที่ให้คนตัวน้อย คืนศักดิ์ศรีที่ถูกกลบกลอย ผิดพลาดใด… ใครก็เคยล้มลอย แต่อย่าทำร้าย ด้วยการเหมารวม ขอพื้นที่ คืนความเป็นมนุษย์ ให้กับพระเณรที่ใจยังบริสุทธิ์ แม้ศรัทธาบางครั้งจะถูกบด แต่อย่างน้อย…ก็ยังเป็น “คน” [Outro] ไม่นับถือก็ไม่ว่า… แค่อย่าด่า อย่าเหยียด อย่ารังเกียจ เราแค่ “คน” ที่อยากเดินไปข้างหน้า อย่างไม่ต้องหลบสายตา… ของใคร
