UMAY - Sonbahar Yaprakları

Sonbahar yaprakları dökülürken yere, Yüreğimde hüzün, gözlerimde bir perde. Hatıralar canlanır, eski bir şarkıda, Seninle geçen günler düşer aklıma. Rüzgârın sesi fısıldar adını, Her adımda ararım kaybolan yanını. Gökyüzü bile solgun, sensiz bu şehirde, Yalnızlığım büyür içimde. Sensiz geçen bu mevsimde, Her şey anlamını yitirmiş gibi. Sonbahar yaprakları misali, Dağıldı hayallerim birer birer. Geri dönsen keşke yine, Isıtsan bu üşüyen ellerimi. Yıldızlar parlar ama aydınlatmaz yolumu, Karanlık sokaklarda kaybettim umudumu. Seninle güldüğüm o günler uzak artık, Kalbimde bir sızı, hiç dinmeyen bir acı. Her sabah uyandığımda yokluğun sarar beni, Saatler geçmez oldu, sensiz bu evde. Penceremde bir çiçek, solmuş bekler seni, Anılarla avunurum, çaresizce. Sensiz geçen bu mevsimde, Her şey anlamını yitirmiş gibi. Sonbahar yaprakları misali, Dağıldı hayallerim birer birer. Geri dönsen keşke yine, Isıtsan bu üşüyen ellerimi. Belki bir gün anıları siler zaman, Ama şimdi tek dileğim seni görmek yeniden. Bu şarkı sana son bir çağrı, Duy sesimi, dön geri. Sensiz geçen bu mevsimde, Her şey anlamını yitirmiş gibi. Sonbahar yaprakları misali, Dağıldı hayallerim birer birer. Geri dönsen keşke yine, Isıtsan bu üşüyen ellerimi.