[VERSE I] Choć pod ziemią twardą miliony lat drzemała dziś jaśnieje w słońcu ta kamienna bryła - Ziemia, Matka nasza. Zrodzona siłą rąk - pod dłuta ciosami, w trudzie twórczej woli, która tchnęła duszę w skały chłodne trzewia. [CHORUS] Pochylona, słucha mijających świadków, kroków, szeptów, rozmów - wszystkich kruchych dzieci, które z prochu wstały i prochem będą wnet na jej wiecznym licu smaganym wichrem chwil. [VERSE II] Strażniczka pośród drzew parkowej alejki, zastygła w bezruchu pozornej bierności. Chłonąca drżeń fale codzienności znaki, ziarenka z czasu wrót blednące raz po raz. Patrz, jak stróżką płyną z kącików jej oczu. [CHORUS] Pochylona, słucha mijających świadków, kroków, szeptów, rozmów - wszystkich kruchych dzieci, które z prochu wstały i prochem będą wnet na jej wiecznym licu smaganym wichrem chwil. [BRIDGE] Miękko skłoniła się nad owocem życia, choć ciężarem skały skostniała w milczeniu. Pradawnej siły moc skryła się w jej sercu, chłonąc niebiańskie łzy, żar dnia i nocy chłód. Zwana Matką, Ziemią - naszym teraz i tu. [CHORUS] Pochylona, słucha mijających świadków, kroków, szeptów, rozmów - wszystkich kruchych dzieci, które z prochu wstały i prochem będą wnet na jej wiecznym licu smaganym wichrem chwil.
