(Intro – pojedynczy kobiecy głos, odległy chór, wiatr i ciche bicie serca): Nie każde milczenie...Jest spokojem... Nie każda cisza...Przynosi ukojenie... Są twarze... Które zapomniały... Jak brzmi...Ich własny głos... (Zwrotka I): Na kamiennych ścieżkach lasu, Stoją twarze niczym cień. Bez uśmiechu, bez lamentu, Jak zatrzymany w czasie dzień. Każde spojrzenie niesie historię, Której nikt nie chciał już znać. Każde serce bije cicho, Bo zapomniało, jak wołać. (Refren): Nie milcz już dłużej, Twój głos odnajdzie świt. Nawet najgłębsza cisza, Nie zgasi życia w nim. Otwórz swoje serce, Niech popłyną łzy. Bo tam, gdzie rodzi się prawda, Tam wracają nasze dni. (Zwrotka II): Maski spadają jak liście, Gdy jesienny przyjdzie wiatr. Pod kamienną twarzą czeka, Czuły, zagubiony świat. Nie jesteś swoim bólem, Nie jesteś cieniem lat. Twoje imię wciąż pamięta, Las, co zna odwieczny ślad. (Refren): Nie milcz już dłużej, Twój głos odnajdzie świt. Nawet najgłębsza cisza, Nie zgasi życia w nim. Otwórz swoje serce, Niech popłyną łzy. Bo tam, gdzie rodzi się prawda, Tam wracają nasze dni. (Outro chór narasta i powoli cichnie): Spójrz...Na własną twarz... Nie odwracaj wzroku... To nie wstyd...To początek... Bo gdy wypowiesz...Pierwsze słowo... Milczące twarze...Znów nauczą się... Uśmiechać…Prawdą.
