[Verse 1] Zgasł już dawno główny ciąg, Cisza wnika w chłodną stal. Zostawiliśmy nasz dom, Tysiąc lat i parsek w dal. Nie płacz, kiedy tlenu brak, Tak to w próżni bywa już. Zatarł się w pamięci ślad, Gdzie jest Ziemia, a gdzie kurz. [Chorus] I tylko czasem, gdy w sen zapadamy, W tych rurach z lodu, pod kruchym szkłem, Śnią nam się rzeki i śnią nam się bramy, Których nie znajdzie już nikt, poza snem. [Verse 2] Znów na stacji szary świt, Chociaż słońca nie ma tu. W starym radiu trzeszczy mit O zieleni z tamtych dni. Ktoś w sterowni stłukł dziś szkło, W zaciśniętej dłoni żal. A za oknem tylko tło, Martwych gwiazd i pustych hal. [Chorus] I tylko czasem, gdy w sen zapadamy, W tych rurach z lodu, pod kruchym szkłem, Śnią nam się rzeki i śnią nam się bramy, Których nie znajdzie już nikt, poza snem. [Outro] [Zwolnienie tempa, bardzo spokojnie] Liczy komputer nasz czas obiektywny... A my starzejemy się... Tak wolno. [Pojedynczy dźwięk trąbki znikający w szumie]
