[Verse 1] ก้าวเข้ามาในห้องประชุมใหญ่ ไฟมันส่อง แต่ใจยังสั่น สองวันเต็มกับเรื่องสำคัญ แต่บางครั้งเหมือนฝันลอยๆ นั่งฟังคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา เวลามันไหลแต่คำยังเดิม อยากเห็นทางออกที่มันเพิ่มเติม ไม่ใช่แค่เติมคำให้ดูดี [Pre-Chorus] มันมีทั้งเขิน ทั้งงง ทั้งเลี่ยนในใจ แต่ก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน [Chorus] เขินก็เขิน แต่ขอฟาดด้วยใจ เลี่ยนแค่ไหน ก็ไม่ถอยไป ถึงคำจะเหมือนมาจาก AI แต่หัวใจฉันของจริง ขอพูดในสิ่งที่คนเขาฝากมา ไม่ใช่แค่ภาพให้กล้องจับตา จะทำให้สภาไม่ใช่แค่เวทีดราม่า แต่เปลี่ยนชะตาประเทศเรา [Verse 2] บางคนอ่านสคริปท์แบบคำต่อคำ สำนวนเหมือนกันแทบทุกบรรทัด ฟังไปทั้งวันมันเริ่มอึดอัด นี่เราหลงอยู่ในโลกจำลองหรือไง แต่พอฟังเสียงจากคนต่างถิ่น เรื่องเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ในใจ ก็เริ่มเข้าใจว่าทำไม ต้องมี “ตัวแทน” ของทุกคน [Pre-Chorus] ความต่างมากมาย มันต้องใช้เวลา แต่คุณค่ามันมากกว่าแค่ตัวเลขนาฬิกา [Chorus (ซ้ำ)] เขินก็เขิน แต่ขอฟาดด้วยใจ เลี่ยนแค่ไหน ก็ไม่ถอยไป ถึงคำจะเหมือนมาจาก AI แต่หัวใจฉันของจริง ขอพูดในสิ่งที่คนเขาฝากมา ไม่ใช่แค่ภาพให้กล้องจับตา จะทำให้สภาไม่ใช่แค่เวทีดราม่า แต่เปลี่ยนชะตาประเทศเรา [Bridge] วันนี้ยื่นญัตติ เพื่ออากาศที่หายใจ ฝุ่นมันไม่เคยเลือกใคร เด็กหรือผู้ใหญ่ก็เจ็บเท่ากัน เตรียมตัวมาทั้งชีวิตเพื่อวันนั้น จะไม่ยอมให้มันผ่านไป ด้วยคำพูดสวยๆ แต่ไร้ความหมาย [Final Chorus] เขินก็เขิน แต่วันนี้ขอฟาด เพื่ออากาศที่ลูกจะหายใจ จะใช้ทุกอย่างที่มีในหัวใจ เปลี่ยนวันพรุ่งนี้ให้ดีกว่าเดิม สภาจะไม่ใช่แค่พิธีกรรม แต่คือที่ที่ความหวังเริ่ม จากเสียงเล็กๆ ของคนหนึ่งคน จะกลายเป็นพลังของทั้งแผ่นดิน [Outro] เขินก็ยังสู้… เลี่ยนก็ยังเดิน… เพราะหัวใจยัง “ชาร์จเต็ม” เพื่อประชาชน
