[ Intro ] Mi vidas vin stari sen granda bru’ Meze de vento, meze de sku’ Ne ĉar vi ne sentas doloron en kor’ Sed ĉar vi ne vendas vin al tim’ nek kolér’ [ Verso 1 ] Kiam la mondo frapas per feraj manoj Kaj ĉiuj voĉoj iĝas akra mur’ Vi ne respondas per sama veneno Vi nur rigardas ĝis revenas lum’ Oni ĵetas vortojn kiel ŝtonojn Oni volas vidi vin fali sen fort’ Sed vi prenas spiron, paŝon, silénton Kaj faras vojon el polvo kaj sort’ [ Antaŭrekantaĵo ] Mi volas lerni tiun trankvílan arton Ne fuĝi tuj de ĉiu interna ŝtorm’ Teni la koron, ne perdi la karton Resti mi mem, eĉ sub premanta form’ [ Rekantaĵo ] Ŝtala menso, varma koro Ne rompiĝas pro la nokta hor’ Ŝtala menso, klara vojo Vi marŝas plu tra pluvo kaj dolór’ Mi ne bezonas esti sen vundo Mi ne bezonas kaŝi mian plor’ Sed mi volas stari, kiel vi staras Kun ŝtala menso kaj homa kor’ [ Verso 2 ] Vi ne estas ŝtono, vi ne estas muro Mi scias: ankaŭ vin lacigas tag’ Sed vi ne lasas ke fremda mallumo Faru el via nomo nur la flagon de malvénk’ Kiam ĉio diras: “Nun rezignu” Kiam la manoj tremas pro malvarm’ Vi ligas pacon al propra spiro Kaj levas vin denove sen alárm’ [ Antaŭrekantaĵo ] Mi volas lerni tiun fortan mildon Ne bruli ĉiam pro ĉies juĝ’ Porti esperon sen laŭta bildo Kiel malgranda fajro sub plúv’ [ Rekantaĵo ] Ŝtala menso, varma koro Ne rompiĝas pro la nokta hor’ Ŝtala menso, klara vojo Vi marŝas plu tra pluvo kaj dolor’ Mi ne bezonas esti sen vundo Mi ne bezonas kaŝi mian plor’ Sed mi volas stari, kiel vi staras Kun ŝtala menso kaj homa kor’ [ Ponto ] Ne estas venko neniam timi Ne estas forto neniam plor’ Estas reveni al propra ritmo Post ĉiu falo, post ĉiu for’ Ne estas glacío sub via brusto Estas fajro kun pacienca bril’ Vi ne krias por pruvi forton Vi simple restas — jen via stil’ [ Fina rekantaĵo ] Ŝtala menso, varma koro Mi sekvos vin, sed per mia paŝ’ Ŝtala menso, klara vojo El mia timo kreskos nova kuraĝ’ Mi ne bezonas esti sen vundo Mi ne bezonas kaŝi mian plor’ Sed mi volas vivi, kiel vi montras: Kun ŝtala menso kaj homa kor’ [ Outro ] Ne ŝtono. Ne muro. Nur koro trejnita de ŝtorm’. Ŝtala menso, de Hakka-ĉan.
