Die keel van die nag! word oopgeskeur deur 'n gebrul, rou, en yskoud - soos staal. Geen pleidooi, geen genade, net die meganiese ritme van 'n hart wat nie meer bloei nie. In my gedagtes se donker kamers word elke skuif bereken, elke handdruk 'n transaksie, elke asem 'n instrument vir die oorname van krag. Ek is die argitek van my eie ryk, gebou uit die as van emosie. Ek loop alleen! omring deur die mure, wat ek self opgerig het! Die stilte is my enigste getuie. Hier in die doodse lug van my wil, is die laaste fluistering, 'n koue, afgestompte waarheid.