
Sabah oldu, kalktım, yüzümde bir çizik Geçmişin yükü ağır ama artık değil kritik Sen gidince bir sessizlik çöktü evin içine Sandım bitti, sonra döndüm kendime Hızlı yaşadık, yalanın hep gölgemdeydi Belki suç bende, kalbim fazla gerçekti Kovaladım seni, bitsin diye kasveti Ama meğer “biz” dediğin sadece hasretti Düştüm, kalktım, öğrendim bunu tek başıma Sırtımdaki zincirleri attım kapı dışına Takvimde kırmızı çizdim geçmişin adını Bugün nefesim başka, geri aldım yarını Geri dönüp baktım, aynada ben vardım Sensiz de yürürüm, bunu geç anladım Gökyüzüne baktım, içimde ses vardı Gücü buldum sonunda, kalbim toparlandı Sensiz daha güçlüyüm, nefesim derin Karanlık günleri bıraktım geri Sandın yıkıldım ama dönmem geri Kendi yolumda ilerlerim şimdi Sensiz daha güçlüyüm, biliyorum ben Tutmuyor artık o zincirler beni Son kez söylüyorum içten Sensiz daha güçlüyüm… sensiz! Aynaya baktım, dedi “kalk, yol uzun” Kaybettiklerin değil, kazandıkların olsun Seninle güzeldi belki, ama kısa sürdü Benim sessizliğim bile seni ürküttü Boş mesajlar, sahte sözler, yarım kalan plan Kalbim hep gerçek isterdi, sen hep yalan Bugün içimde bir ateş var, kimse durduramaz Yolum önümde, ben yürürüm, sen otur dur orada Beni ben yapan yaralarımla barıştım Acıyı yuttum, düşsem bile yarıştım Ne kadar kaçsan da duyacaksın sesimi Bu sefer düşersem bile kaybetmem kendimi Geri dönüp baktım, aynada ben vardım Sensiz de yürürüm, bunu geç anladım Gökyüzüne baktım, içimde ses vardı Gücü buldum sonunda, kalbim toparlandı Sensiz daha güçlüyüm, nefesim derin Karanlık günleri bıraktım geri Sandın yıkıldım ama dönmem geri Kendi yolumda ilerlerim şimdi Sensiz daha güçlüyüm, biliyorum ben Tutmuyor artık o zincirler beni Son kez söylüyorum içten Sensiz daha güçlüyüm… sensiz!

