[Intro] Hissi… Kablel… Vuku… Daha ok yaydan çıkmadan Bazen kalp bilir sonunu… [Hook] Hata yapınca herkes bulur doğruyu — hissi Görmesini bilene baştan belli sonu — kablel Hedef yok, çektim yayı, fırlattım oku — vuku Daha düşmeden duydum sesini Hissi kablel vukuuu Hissi! Kablel! Vuku! Sonradan deme “kim bilebilirdi bunu?” [Verse 1] Koptu kablolar, kesildi iletişim Herkes konuşuyor, yok kimsenin işitişi Kendi derdi destan, seninki dipnot Empati ağızlarda, icraatta yok “Canım kardeşim” der, düşersen kaçar İşine gelmeyince bütün kapılar kapanır Yokuşta yanında, düzlükte yabancı İnsan dediğin bazen kendi gölgesine yalancı Salla havalı lafları, karakter lazım Üç kelime ezberlemiş, sanıyor filozof ağzı Dost yere düşünce belli olur kim insan Kim el uzatır, kim yürür üstünden utanmadan [Pre-Chorus] Ben oku attım Rüzgâr yön değiştirdi Daha yara açılmadan İçimde bir şey “bitti” dedi [Hook] Hata yapınca herkes bulur doğruyu — hissi Görmesini bilene baştan belli sonu — kablel Hedef yok, çektim yayı, fırlattım oku — vuku Daha düşmeden duydum sesini Hissi kablel vukuuu [Verse 2] Garip çağ, herkes online, ruhlar uçak modu Bin kişi takipte, kimse bilmiyor yolunu Duygular ipotek, vicdanlara haciz Sor bir “nasılsın?” hemen çıkıyor kriz Biri susar taş olur, biri konuşur hadsiz Biri güvenir yanlışına, sonunda kalır aciz Her yara bir çizik, her çizik bir kayıt Beyin gece vardiyası, kalp sürekli şahit Manzara filtreli, içerisi harabe Gülüşler ultra HD, yalnızlık şahane Hayat dalgalı deniz, kaptan biraz manyak Bir gün “tamam” diyorsun, ertesi gün takla taklak Gelgitler vuruyor, akıl diyor “yeter” Kalp diyor “bir dakika, ben bunu önceden sezer!” [Break] Tik… Tak… Tik… Tak… Ok havada… Kimse bilmiyor nereye Ama içimdeki ses Çoktan görmüş hedefi [Hook] Hata yapınca herkes bulur doğruyu — hissi Görmesini bilene baştan belli sonu — kablel Hedef yok, çektim yayı, fırlattım oku — vuku Bunun adı değil tesadüf Hissi kablel vukuuu [Verse 3] Nasıl döner kafanda o fikir çarkları Hakikat diye sarıldığın kaç eski sanrı? Gece uzar, soru çoğalır, cevap kaçar Sessizlik bazen bin kişiden fazla bağırır “Sen bildiğini oku” derler, ben de okurum Ama aynı kitabı ikinci kez zor okurum Giden dostu dönüşte aynı sanma sakın Bazı kapı kapanınca anahtar bile yabancı Bilmişlik değil bu, her boku bilmem Sadece aynı duvara yüz kere de girmem İçimde radar var, adı biraz yamuk Hissi… kablel… vuku… Baby, sistem yine bug! [Verse 4] Neden yüksek sandıkların karakterce alçak? Düşmeye bir adım kalmış, hâlâ pozlar parlak Karanlık sokak, ışıl ışıl konak İçeride herkes kral, dışarı çıkınca çırak Zaman geçer tak tak, ömür yapar kaçak Hayaller iki sandalye arasında hamak Merak uyumuş derin, idrak biraz bunak Biri çıkmış meydana, “Ben bilirim!” — ulan bırak Herkes uzman, herkes hakim, herkes hoca Kendi hayatı yanıyor, akıl dağıtır sağa sola Haber bekleriz ulaktan: “Güzel günler nerede?” Ulak geri döner: “Abi GPS bile bulamadı be!” Ama dur… Yine çekeriz yayı Yine salarız oku Çünkü bazen yol görünmez Ama ruh bilir kokuyu [Final Hook] Hata yapınca herkes bulur doğruyu — HİSSİ! Görmesini bilene baştan belli sonu — KABLEL! Hedef yok, çektim yayı, fırlattım oku — VUKU! Daha dünya anlamadan Kalp okudu oyunu Hissi kablel vukuuu! Hissi! Hissi! Kablel! Kablel! Vuku! Vuku! Sonradan deme: “Ulan… baştan belliydi bunun sonu!”
