โง่บรม

(Verse 1) หลงทางในโลกที่วุ่นวาย ตามกิเลสใจจนมืดบอด ทุกข์นี้เกิดขึ้นซ้ำเพราะไม่เคยเข้าใจ ว่าโลกนี้มันเป็นเพียงภาพลวง (Pre-Chorus) โง่บรมในกงกรรมเวียนว่าย ยึดมั่นในตัวตนทุกครั้งที่ผิดพลั้ง ไม่รู้จักความจริงแห่งชีวิต มองไม่เห็นทางพ้นทุกข์จากใจ (Verse 2) เวียนวนไปในวัฏฏะแห่งกาล โง่ตามความอยากไม่รู้จบ ทุกข์นี้เกิดจากเราเองที่ไม่ปล่อย ยึดติดในสิ่งชั่วคราวที่หายไป (Pre-Chorus) โง่บรมในกงกรรมเวียนว่าย ยึดมั่นในตัวตนทุกครั้งที่ผิดพลั้ง ไม่รู้จักความจริงแห่งชีวิต มองไม่เห็นทางพ้นทุกข์จากใจ (Bridge) เมื่อไหร่จะตื่นจากความโง่ เข้าใจธรรมะที่แฝงในทุกสิ่ง ปล่อยทุกอย่างให้ลอยไปตามลม รู้จักการวาง ไม่ต้องยึดมั่นอีกต่อไป (Chorus) โง่บรมเพราะไม่เห็นธรรม ตามติดอยู่ในความคิดและความโลภ ลืมว่าความสุขจริงนั้นมันอยู่ภายใน ไม่ใช่สิ่งใดที่เราหลงไขว่คว้า (Outro) โง่บรมก็เพียงเพราะเราไม่เห็น ทางแห่งธรรมที่จะนำเราไป สู่ความสงบสุขและการหลุดพ้น ปล่อยวางความโง่ แล้วพบทางสว่าง