У нейкі момант усё змянілася, І мара ў душы нарадзілася. Я доўга жыву і ведаю час, Што мне яшчэ дадзены — тут, для нас. Сіл ужо няма — як і жадання, Каб спасцігнуць сэнс існавання. Надкусіўшы плод — я ўбачыў святло, Што не павінен убачыць ніхто. Рызыка — страціць гады жыцця, Каб падаўжаць свой век — праз быцця. Гэта тое, што немагчыма зразумець, Можна толькі душой успрыняць. Не сказаць, не перадаць, Але праўда — у тым, што мы здольны кахаць. Мова — крыніца слова, А слова — як ачышчэнне. Стварыўшы мову, мы ўзвялі новы свет, І прыклалі ролю Бога. Спрадвеку было Слова. Мы адны — толькі калі самі так верым, Ляцім у думках, закрыўшы дзверы. Дзе падзенне, дзе ўзлёт — залежыць ад нас, Унутры — усё, што вядзе праз час. Калі любіш тое, што ёсць вакол — Знікне імгла, заззяе гарызонт.
