
Jalan ini masih sama tapi pohonnya sudah lebih tinggi Rumah itu masih berdiri tapi catnya sudah berubah warna Aku berdiri di depan pintu bukan seperti orang yang baru pulang tapi seperti orang yang akhirnya berhenti lari dari dirinya sendiri Dulu aku pergi dari sini karena ingin membuktikan sesuatu Sekarang aku kembali dan yang ingin kubuktikan sudah tidak penting lagi Mulih... Aku wis mulih... Bukan mulih neng omah... Tapi mulih neng ati... Omah ora lungo... Omah mung ngenteni... Aku sing lali... Yen aku wis tau cukup... Ayah masih duduk di kursi yang sama meski tangannya sudah lebih gemetar Ibu masih menaruh teh di meja meski matanya sudah lebih redup Mereka tidak bertanya "kenapa pulang" Mereka hanya tersenyum seperti aku tidak pernah benar-benar pergi dan aku tahu... aku memang tidak pernah pergi Dulu aku pergi dari sini karena ingin membuktikan sesuatu Sekarang aku kembali dan yang ingin kubuktikan sudah tidak penting lagi Mulih... Aku wis mulih... Bukan mulih neng omah... Tapi mulih neng ati... Omah ora lungo... Omah mung ngenteni... Aku sing lali... Yen aku wis tau cukup... Aku ora perlu dhadi wong liyo... Kanggo ngroso cukup... Aku mung perlu ngerti... Yen omah iku ora panggonan... Omah iku roso... Aku dulu mengira pulang berarti kembali ke tempat. Sekarang aku tahu... pulang berarti kembali ke diri yang sempat kutinggalkan. Mulih... Aku mulih... Aku mulih... Aku wis mulih... Mulih... Aku wis mulih... Bukan mulih neng omah... Tapi mulih neng ati... Omah ora lungo... Omah mung ngenteni... Aku sing lali... Yen aku wis tau cukup... Mulih... Aku wis mulih... Aku ora perlu dhadi wong liyo... Aku mung perlu dhadi awak-e dhewe... Aku wis neng omah... Aku wis neng omah... Aku wis mulih...

