มัจฉริสูตรให้ด้วยใจที่ไม่ตระหนี่ไม่ใช่ด้วยมือ

[Intro] โลกนี้เราแค่ผ่านมา ไม่นานก็จากไป ทรัพย์สินมากมาย สุดท้ายก็ทิ้งไว้ เหลือเพียงสิ่งเดียว ที่ติดตัวข้ามไป คือบุญในใจ ที่เราเคยให้ใคร [Verse 1] ความตระหนี่เกาะกินใจ เหมือนสนิมที่ซ่อนอยู่ ยิ่งเก็บยิ่งกลัว ยิ่งหวงยิ่งไม่พอ ทั้งที่ชีวิต แค่พักชั่วคราวเท่านั้นหนอ แต่ใจกลับกอดไว้ ไม่ยอมปล่อยวาง [Pre-Chorus] ยิ่งกลัวความขาดแคลน ก็ยิ่งพบความว่างเปล่า ความหิวในใจ ยิ่งเผาเราให้ร้อนรน [Chorus] ให้ด้วยใจ ไม่ใช่แค่ยื่นมือไป บุญยิ่งใหญ่ อยู่ที่ใจที่งดงาม แม้มีน้อย แต่ถ้าให้ด้วยความจริงใจ ยิ่งกว่าทรัพย์มากมาย ที่ไร้ความดีงาม [Verse 2] แม้มีเพียงน้อยนิด ยังแบ่งปันให้กัน เหมือนคนเดินทางไกล ที่ไม่ทิ้งกันไป บางคนมีมากมาย แต่ใจยังปิดไว้ ทานที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ที่จำนวน [Pre-Chorus] บัณฑิตเลือกทางให้ ไม่ยึดติดสิ่งใด เพราะรู้ว่าการให้ คือทางแห่งแสงธรรม [Chorus] ให้ด้วยใจ ไม่ใช่แค่ยื่นมือไป บุญยิ่งใหญ่ อยู่ที่ใจที่งดงาม แม้มีน้อย แต่ถ้าให้ด้วยความจริงใจ ยิ่งกว่าทรัพย์มากมาย ที่ไร้ความดีงาม [Bridge] พ้นจากอิจฉา ที่เคยเผาใจ ยินดีเมื่อใคร ได้ดีเหนือเรา เมตตา กรุณา คือแสงนำทาง มุทิตา อุเบกขา พาใจให้เบา [Hook] ปล่อยวางความอิจฉา จิตใจจะเบิกบาน พัฒนาตัวเราไป ให้ใจนั้นเบาสบาย เมตตาเป็นแสงธรรม นำชีวิตให้ก้าวไกล ปัญหาที่หนักใจ จะค่อยเลือนหายไป [Verse 3] ให้ทานด้วยน้ำตา ด้วยใจที่ยังเบียดเบียน บุญนั้นไม่ยั่งยืน ไม่พาให้พ้นไกล แต่ถ้าให้ด้วยธรรม ใจสงบและผ่องใส เพียงเล็กน้อยนั้นไซร้ ยิ่งใหญ่กว่าใดใด [Outro] เมื่อใจรู้จักให้ โลกก็เปลี่ยนไป จากคนที่เคยกลัว กลายเป็นคนที่อิ่มใจ เส้นทางของสัตบุรุษ ไม่ได้วัดที่สิ่งใด แต่วัดที่หัวใจ… ว่า “ให้” ได้จริงหรือเปล่า