(ZWROTKA I): Kiedy opadły już emocje, a świat wrócił na swoje miejsce, zostało coś trudnego do nazwania — jak ślad po świetle na powiekach. Nie ma już radości ani wzruszeń, nie ma pytań ani znaków. Jest tylko moment pomiędzy, który nie chce być opisany. (REFREN): To jest cisza po cudzie, gdy nic nie trzeba mówić. To jest cisza po cudzie, która nie domaga się wiary. Nie pyta „dlaczego”, nie woła „zostań”. Po prostu jest. (ZWROTKA II): W tej ciszy nie ma pustki, choć tak łatwo ją pomylić. Jest raczej zgoda na to, że nie wszystko musi wracać. Jakby świat mówił szeptem: „Nie przyspieszaj już niczego”. Bo to, co najważniejsze, nie potrzebuje dalszego ciągu. (REFREN): To jest cisza po cudzie, w której serce odpoczywa. To jest cisza po cudzie, gdzie sens nie musi się tłumaczyć. Nie rodzi zachwytu, nie obiecuje więcej. Ale zostaje. (MOST): Nie każdy cud zmienia świat. Niektóre zmieniają sposób, w jaki oddychasz. (ZWROTKA III): I może właśnie tutaj kończy się świąteczny blask. Nie nagle — lecz łagodnie, jak sen o świcie. Nie zabierając ze sobą światła, tylko zostawiając je głębiej. Tam, gdzie cisza przestaje być lękiem. (REFREN finałowy): To jest cisza po cudzie, która uczy nie pytać. To jest cisza po cudzie, w której zaczyna się dalsza droga. (CODA): Nic się nie wydarza…a jednak wszystko już się stało. W naszych duszach i sercu.
