Gdy noc rozlewa ciszę po ulicach miast, Ty idziesz boso, jakby czas nie miał już szans. W oczach ogień, w sercu rytm, Każdy krok to własny hymn. Nie pytasz „po co?”, nie znasz słowa „stop”, Świat się kręci, gdy dotykasz go na wskroś. Między strachem a marzeniem Wybierasz lot nad zwątpieniem. LaPasjonata – serce bije jak werbel snów, Tańczysz na linie między „teraz” a „już”. LaPasjonata – płoniesz, choć parzy żar, Bo lepiej spłonąć raz, Niż nigdy nie znać barw. Masz blizny, które mówią więcej niż słowa, Każda z nich to prawda surowa. Śmiech przez łzy, łzy przez śmiech, Uczysz się oddychać wbrew. Gdy mówią: „Zwolnij, życie to nie sprint”, Ty słyszysz bębny, a nie cudzy krzyk. Twoja droga, twoje tempo, Twoje „jutro”, twoje „więcej”. LaPasjonata – serce bije jak werbel snów, Tańczysz na linie między „teraz” a „już”. LaPasjonata – płoniesz, choć parzy żar, Bo lepiej spłonąć raz, Niż nigdy nie znać barw. A jeśli spadniesz – wstań, Popiół też zna smak gwiazd. Każdy koniec to początek, Gdy w żyłach płynie pasja, nie strach. LaPasjonata – szept, co zmienia się w krzyk, To ty wybierasz, jak przeżyć ten film. LaPasjonata – nie pytaj, czy warto grać, Bo życie bije brawo tym, Co nie boją się trwać. Gdy zgaśnie światło, zostanie ślad, Imię wypisane ogniem: LaPasjonata.
