PODRÓŻ ZRODZONEGO Z MGŁY [Intro — szept] Mgła… znowu przyszła po mnie. Nie wiem, czy zasypiam, czy właśnie się budzę. [Zwrotka 1] Otwieram oczy — ale nie poznaję ścian, pod stopami zimny popiół, wokół biały stan. Mgła płynie ulicami, jakby znała każdy krok, a ja idę coraz dalej, choć nie wiem dokąd. W oddali widzę światło, lecz nie daje ciepła, słyszę własny głos, choć moje usta milczą. Każdy cień wygląda tak, jakbym znał go od lat, każda twarz ma moje oczy, ale nie znam żadnej z nich. Chcę się obudzić — zaciskam powieki, liczę do trzech… i otwieram je ponownie. Ten sam świat. Ta sama mgła. Tylko ja jestem trochę mniej pewny, że istnieję. [Refren] Boję się snów, bo nie wiem, co zastanę, boję się zasnąć, bo nie wiem, czy wstanę. Mgła zakrywa drogę, której nie pamiętam, idę przed siebie, choć nie wiem, czy jestem. Jeśli to sen — dlaczego czuję ten chłód? Jeśli to życie — czemu nie widzę już dróg? Zrodzony z mgły, zagubiony we śnie, szukam przebudzenia… ale ono szuka mnie. [Zwrotka 2] Spotykam siebie przy końcu pustej ulicy, patrzy na mnie tak, jakbym miał zaraz zniknąć. Mówi: „Nie pytaj, dokąd prowadzi ta droga”, a jego głos brzmi dokładnie jak mój głos sprzed lat. Dotykam dłoni — jest zimna jak kamień, pytam: „Kim jesteś?” — odpowiada: „Tym, kim się staniesz”. Potem znika, rozpływa się w bieli, a ja zostaję sam pośród miejsc, których nigdy nie przeżyłem. Próbuję krzyczeć — nie wydobywa się dźwięk, próbuję biec — lecz mgła przyspiesza za mną. I wtedy rozumiem najgorszą rzecz: Może nie boję się tego, co jest w tym śnie. Może boję się, że sen jest wszystkim, co mam. [Refren] Boję się snów, bo nie wiem, co zastanę, boję się zasnąć, bo nie wiem, czy wstanę. Mgła zakrywa drogę, której nie pamiętam, idę przed siebie, choć nie wiem, czy jestem. Jeśli to sen — dlaczego czuję ten chłód? Jeśli to życie — czemu nie widzę już dróg? Zrodzony z mgły, zagubiony we śnie, szukam przebudzenia… ale ono szuka mnie. [Bridge — spokojnie] Może przebudzenie nie istnieje. Może nigdy nie było żadnego „tam”. Może całe życie było tylko snem, z którego bałem się wrócić. [Finał] Mgła zaczyna znikać… widzę pokój. Widzę swoje dłonie. Słyszę oddech. Otwieram oczy. Uśmiecham się. Wreszcie jestem w domu. … Tylko dlaczego za oknem nadal stoi mgła? [Outro — szept] Nie zasypiaj… nie zasypiaj… Bo jeśli tym razem to właśnie sen jest prawdziwy.
