Oude Rode Halsband (Vlaams (B))

[Oude Rode Halsband] [Verse 1] Ik vond vandaag zijn oude rode halsband, diep weggestopt Onder dekens in de kast, met nergens meer om te schuilen De geur van ceder en vochtige aarde trof me als een fysieke slag Hij was een golden retriever, Barnaby, dertien jaar lang mijn schaduw. Ik luister nog steeds naar zijn vertrouwde getik-getak op de parketvloer Als ik door de voordeur loop, verwachtend hem daar weer te zien. Elke ochtend legde hij zijn zware kin op de rand van het matras, geduldig en trouw Wachtend tot ik wakker werd, een zachte ochtendlijke begroeting. [Chorus 1] Die oude rode halsband vandaag, diep in de kast gevonden De geur van ceder en vochtige aarde, herinneringen die ik nog steeds koester. En de stilte in dit huis nu, het is een oorverdovend geluid, Gewoon een lege plek waar jouw trouw altijd te vinden was. [Verse 2] De stilte in huis nu is oorverdovend, het galmt in de lucht Ik vang steeds glimpen op uit mijn ooghoek, een gouden waas daar. Een schaduw bij het aanrecht, een spel van licht, een vervagend spoor, Nog steeds overal stukjes van jou zien, proberend jouw gezicht te vinden. Gisteren kocht ik per ongeluk zijn favoriete merk snoepjes in de winkel, Pas toen ik bij de auto kwam, realiseerde ik het me, en toen raakte het me tot in het diepst van mijn ziel. [Chorus 2] Die oude rode halsband vandaag, diep in de kast gevonden De geur van ceder en vochtige aarde, herinneringen die ik nog steeds koester. En de stilte in dit huis nu, het is een oorverdovend geluid, Gewoon een lege plek waar jouw trouw altijd te vinden was. [Bridge] Ik zat op die parking, de tranen vielen als zware regen, Met zijn favoriete snoepjes naast me, overweldigd door afwezigheid en pijn. Mijn borst deed rauw pijn, de wereld loste op, een waarheid die ik niet kon ontkennen, Jij was de enige die bleef, toen mijn hele wereld instortte en ik alleen maar kon huilen. [Verse 3] Hij was niet zomaar een huisdier; hij was het anker, dat standvastig aan mijn zijde bleef, Door elke storm, elke strijd, met niets meer te verbergen. Afscheid nemen van hem voelde als een stuk van mijn eigen ziel verliezen, verscheurd, En ik weet niet hoe ik deze lege plek moet vullen die in mijn hart leeft. [Final Chorus] Jouw zware kin op het matras, ochtendlicht en zachte uitademing, Die oude rode halsband vandaag, een pijnlijk verhaal kan het vertellen. En de stilte in dit huis nu, het is een oorverdovend, schrijnend geluid, Gewoon een lege plek waar jouw trouw voor altijd te vinden was. [Outro] Deze lege plek, die wil maar niet verdwijnen, Een ontbrekend stuk dat elke dag blijft hangen. Barnaby, mijn ziel schrijnt nog steeds om jou, Voor altijd missend alles wat we zagen en kenden.