প্ৰেম নে পগলা মন [Intro — মৃদু পিয়ানো, গীটাৰ আৰু ধেমেলীয়া সুৰৰ মূৰ্চ্ছনা] [পুৰুষ কণ্ঠ] আজি দেখোন আহিলা কিয়, নাছিল দেখোন কোনো মাত, অহা সোমবাৰেহে আছিল তোমাক লগ পোৱাৰ দিন-তাৰিখ! [নাৰী কণ্ঠ] সাক্ষাতৰ বাবে অহা নাই, তোমাক চাবলৈ আহিলোঁ, আন কাম একো নাই মোৰ, তোমাৰ কাষলৈ ঢাপলি মেলিলোঁ। [পুৰুষ কণ্ঠ] জানো, তোমাৰ আন কাম আছে, মোৰো আছে ব্যস্ততা, তথাপি ক’লা সাজ পিন্ধি কিয়নো আজি এই ৰূপত? তুমি এতিয়াও বিধৱা নহয়, মৃত্যু মোৰো হোৱা নাই, ইমান গৰমৰ দিনত ক’লা সাজৰ কি যুক্তি পাই? [নাৰী কণ্ঠ — হাঁহি হাঁহি] তোমাৰ কথা শুনি আজি হাঁহিত মৰিম যেন লাগে, ক’লা ৰং মোৰ বৰ প্ৰিয়, সেয়ে পিন্ধিছোঁ অনুৰাগে। [পুৰুষ কণ্ঠ] মোৰো দেখোন ক’লা প্ৰিয়, সেইবাবেই মিল আমাৰ! [নাৰী কণ্ঠ] প্ৰেমৰ কথা নক’বা আৰু, নাই তেনে অধিকাৰ! [মুখৰা — দুয়ো একেলগে] হাঁহিম নে কান্দিম কোৱাঁ, কি যে প্ৰেমৰ খেল! হাঁহি-কান্দোন একেলগে আজি, মনতে লাগে মেল! প্ৰেমে কাকো নোসোধে অনুমতি, হৃদয়ত লয় ঠাই, কোনে জানে প্ৰেমৰ বাটত কোনে হাঁহে, কোনে কান্দি যায়! [অন্তৰা ১ — পুৰুষ কণ্ঠ] জীৱন দেখোন বৰ নিষ্ঠুৰ, নিদিয়ে প্ৰেমৰ দাম, ময়ো এনে দুখৰ মাজত হেৰুৱালোঁ সুখৰ নাম। [নাৰী কণ্ঠ] কি দুখৰ কথা কোৱা শুনোঁ, কিহৰ ইমান বেদনা? [পুৰুষ কণ্ঠ] গভীৰ প্ৰেমত ডুবি আছোঁ, নাপালোঁ প্ৰেমৰ প্ৰতিদান! [নাৰী কণ্ঠ — ব্যংগৰ সুৰত] পুৰুষ জাতিৰ কি যে দশা, প্ৰেমত পৰিলেই হেৰায় জ্ঞান! মূৰ্খ কোন—প্ৰেমিক নে প্ৰেম, বুজি পোৱাটো টান! [পুৰুষ কণ্ঠ] হয়তো প্ৰেমেই মূৰ্খ, নাইবা মূৰ্খ মই, হাঁহিম নে কান্দিম এতিয়া, কোনে দিব উত্তৰ কই? [মুখৰা পুনৰাবৃত্তি] হাঁহিম নে কান্দিম কোৱাঁ, কি যে প্ৰেমৰ খেল! হাঁহি-কান্দোন একেলগে আজি, মনতে লাগে মেল! [অন্তৰা ২ — নাৰী আৰু পুৰুষৰ কথোপকথন] নাৰী: এনে প্ৰেমৰ বাটত ময়ো খোজ দিছিলোঁ, সপোনৰ ফুল বুটলিবলৈ কিমান যে ৰৈছিলোঁ! পুৰুষ: কি পালা তুমি শেষত কোৱাঁ, ক’ত হেৰাল সুখ? নাৰী: প্ৰেমৰ নামত বুকুত বান্ধিলোঁ অভিমানৰ দুখ! পুৰুষ: তেন্তে তোমাক পাহৰি যোৱাই ভাল হ’ব যেন পাওঁ! নাৰী: মোৰো দেখোন একেই মত, যোৱা, বিদায় লওঁ! [সংগীতৰ সুৰ সলনি — ধেমেলীয়া বাঁহী, খঞ্জৰী আৰু ঢোলকৰ ছন্দ] [অন্তৰা ৩ — নৰপহুৰ প্ৰসংগ] পুৰুষ: জোপোহাটোৰ আঁৰত দেখোন কুকুৰ এটাও নাই! নাৰী: কুকুৰ নাই, আন জন্তুও নাই, নাই কোনো আহ-যাহ। পুৰুষ: পহু এটাও ওলাব নেকি? নাৰী — হাঁহি: নিজকে চোৱাঁ এবাৰ! পুৰুষ: মোৰনো কি দেখিলা তুমি? নাৰী: নৰপহুৰে অৱতাৰ! [পুৰুষ কণ্ঠ — আচৰিত হৈ] অৱশেষত কোনোবাই আজি সঁচা কথাটি ক’লে! মিছা কথাৰ মিঠা মাততকৈ সত্যই মোক টানিলে! [নাৰী কণ্ঠ] সততা মোৰ প্ৰিয় বস্তু, মিছা কথাৰ নাই স্থান, তোমাৰ দৰে নৰপহুৰো হ’ব পাৰে প্ৰেমৰ গান! [অন্তৰা ৪ — বিদায়ৰ ধেমেলীয়া সুৰ] পুৰুষ: বাৰু, এতিয়া যাওঁগৈ মই, সন্ধিয়াৰ বেলি হ’ল, সপোনৰ সেই নাৰীগৰাকীক বিচাৰি ফুৰাৰ সময় হ’ল! নাৰী: শুভৰাত্ৰি, প্ৰিয়তম, সপোনৰ নাৰী পাবা, নৰপহুৰে জীৱনতো সুখৰ সংসাৰ পাতিবা! পুৰুষ: পৰামৰ্শৰ বাবে ধন্যবাদ, চেষ্টা কৰিম মই, নৰপহুনী বিচাৰি পালে সুখৰ সীমা ৰ’বই নে ক’ই! সৰু সৰু নৰপহুৰ পোৱালি ঘৰতে খেলি ফুৰিব, আমাৰ এই প্ৰেমৰ কাহিনী জগতজুৰি বিয়পিব! [নাৰী কণ্ঠ — হাঁহি হাঁহি] নৰপহুৰ পোৱালি বুলিছা, শব্দটো কি বাৰু? ‘ৱেৰবেবী’ বুলি ক’ব লাগে, শিকি লোৱাঁ আৰু! [পুৰুষ কণ্ঠ] নতুন শব্দ শিকিলোঁ আজি, মনটো হ’ল ভাল, তোমাৰ মুখৰ ‘প্ৰিয়তম’ শুনিও লাগিল ৰসাল! [নাৰী কণ্ঠ — কোমল অথচ ধেমেলীয়া সুৰত] ভুল নুবুজিবা মৰমক, নকৰিবা প্ৰেমৰ দাবী, দয়াৰ মাতত প্ৰেম নাথাকে, এই কথাটি জানিবা সদায়! [শেষৰ মুখৰা — দুয়ো একেলগে, কৌতুকপূৰ্ণ উচ্ছ্বাসেৰে] হাঁহিম নে কান্দিম কোৱাঁ, প্ৰেমৰ কি যে খেলা! নৰপহুৰো প্ৰেম জাগে, পৃথিৱীখন ধেমেলীয়া! হাঁহি-কান্দোন একেলগে আজি, প্ৰেমৰ অদ্ভুত ৰীতি, প্ৰিয়তম বুলি মাতিলে মাথোঁ বাঢ়ে মনৰ ভ্ৰান্তি! [সমাপ্তি — পুৰুষৰ সংলাপ] এতিয়া মোৰ মূৰটো গ’ল, কি যে হ’ল উপায়! শুভৰাত্ৰি, মোৰ প্ৰিয়তমা— প্ৰেমৰ জয় হওক সদায়! [শেষৰ সংগীত — দুয়োৰে অট্টহাস্য, তাৰ পিছত ধেমেলীয়া বাঁহীৰ সুৰ] {সমগ্ৰ প্ৰেক্ষাগৃহ হাঁহিৰ ৰোলত ফাটি পৰে।}
