Wektu lumaku, mboten kendhat, Wangsulipun panjenengan tansah kelingan, Swara lembut, pangestu jembar, Dalem ati, tansah ngrekasaken. Ibu, panjenengan purna ing donya, Nanging tresna panjenengan mboten sirna, Pangarep dalem tansah kepengin, Sanes mung ngimpi, nanging kasunyatan. Samparan angin ndamu arum, Mboten sanget, nanging saged ngelingake, Panjenengan wonten ing dalem batos, Tansah jumeneng, tansah sumimpen. Panjenengan purna, nanging mboten ilang, Roso tresna, wulangan, pangestu, Ibu, pandulu mboten wangsul, Nanging dalem ngarep ketemu malih.
0/500