
Cossa t'heet pregà cont tant amor: La Stòria de Moriko
In del castel vegg, indove i mur parlen de temp antigh, La stà la Moriko, dama de cor gentìl. Sò pader l'era un scior, ma la fortuna l'è cambiada, E ades la resta sola, cont i sò pregher e 'l sò destin. Moriko... Moriko... Cossa t'heet pregà cont tant amor? Moriko... Moriko... El destin l'ha tradì el tò cor. Un cavalier l'è rivà, de la Compagnìa Bianca, Cont i sò arm lùcent e 'l sò cavall scur. I sò oeugg brillaven come stèle in la nocc, E l'ha posà 'l sò sguard sura la Moriko. Lù l'ha parlà de amor, de fedeltà, de onor, E la Moriko l'ha credù a i sò paroll. Ma 'l cavalier l'era un'ombra de passagg, E l'ha lassà solament promess e dolor. Moriko... Moriko... Cossa t'heet pregà cont tant amor? Moriko... Moriko... El destin l'ha tradì el tò cor. La mala lingua la parla, la mala lingua la dis, Che la dama l'ha perdù 'l sò onor. Ma la Moriko la sà, la sà la verità, Che l'amor l'era ver, ma 'l mund l'è fals. E lù, 'l cavalier, l'è andà via, Senza guardà indree, senza lassà un'ultima parolla. La maldicenza l'è rivada come un asedi al castel, I mur de la fama hinn crollà sotta i paroll. I sò pregher, i sò sacrifici, tucc i sò sogn, Inn deventà de tucc, e nissun l'ha rispett. E la Moriko la resta, sola in del castel, Cont i sò oeugg pien de lacrim, e 'l cor pien de vergogna. Cossa t'heet pregà cont tant amor, Che 'l destin l'ha tradì e 'l mund l'ha deris? La dama del castel... L'ha lassà 'l bianch per el vel del lutt... Un vel scuro sura i sò spall... Sola... per semper... Moriko, la sciora del dolor... Cont el cor pien de magon... Sola... per semper... La sciora del castel vegg...

