[Verse 1] Mijn buurman zei: “Als je hier al achttien jaar mee leeft, dan moet je wel verdomd sterk zijn.” Ik knikte maar een beetje, want zo heb ik het nooit gezien. Alsof ik elke morgen opstond met moed als discipline. Soms was het geen doorzetten, geen wilskracht, geen beleid. Soms bleef ik hier door toeval, door iemand naast me in de strijd. Een hand die mij bleef vasthouden toen ik zelf niet verder keek. En misschien was blijven ademen al meer dan het soms leek. [Pre-Chorus] De zwaarste jaren hebben hun lijnen in mij gezet. Maar wat mij is overkomen is niet hetzelfde als wie ik ben. [Chorus] Ik ben niet sterk omdat ik nooit viel, ik viel vaker dan ik tellen kan. Niet omdat ik alles overwon, maar omdat ik telkens weer begon met één dag, één uur, één kleine stap, soms gedragen door een ander dan mezelf. Noem het geen heldendaad, geen glorieuze overwinning. Misschien was blijven leven een overwinning met verlies. [Verse 2] Er waren prijzen aan verbonden, stukken tijd die ik verloor, dingen die ik niet meer terugkrijg, deuren waar ik niet meer door kan Er waren mensen die mij droegen, een vrouw die naast me bleef staan. Als ik zelf geen reden vond, hielp zij mij verder te gaan. En daarom voelt het vreemd wanneer iemand zegt: “Wat ben jij sterk.” Want ik ken ook alle dagen waarop ik nauwelijks heb gewerkt aan herstel of aan de toekomst, waarop bestaan al genoeg was. Maar misschien telt juist dat óók mee: dat ik bleef toen ik niet verder zag. [Chorus] Ik ben niet sterk omdat ik nooit viel, ik viel vaker dan ik tellen kan. Niet omdat ik alles overwon, maar omdat ik telkens weer begon met één dag, één uur, één kleine stap, soms gedragen door een ander dan mezelf. Noem het geen heldendaad, geen glorieuze overwinning. Misschien was blijven leven een overwinning met verlies. [Bridge] En toch — achttien jaar is niet niks. Dat mag ik soms erkennen. Niet als medaille op mijn borst, niet als bewijs dat pijn iets moois moet brengen. Maar misschien heb ik mezelf te lang uit het verhaal geschreven. Alsof alleen geluk en liefde mij hier hebben gehouden. Zij waren er. Godzijdank waren zij er. Maar ik was er óók. Ik bleef. Soms kruipend. Soms gedragen. Soms zonder te weten waarom. Maar ik bleef. [Final Chorus] Ik ben niet sterk omdat ik nooit brak, ik draag genoeg van wat er brak in mij. Maar die scherven zijn niet heel mijn naam, en mijn verleden is niet heel mijn verhaal. Wat telt is niet dat ik altijd overeind bleef staan, maar dat ik steeds opnieuw heb moeten leren hoe je verder kunt bestaan. Geen overwinning zonder verlies, geen vlag, geen eindstreep, geen bevrijding. Maar achttien jaar later ben ik hier. Misschien is dát een overwinning met verlies. [Outro] De zwaarste momenten hebben mij gevormd, maar ze zijn niet wie ik ben. Ik ben hier. En soms mag dat genoeg zijn.
